431 
Eindelijk is de keuze gedaan. Bij een gedeelte van den kring staat de 
ziener plotseling stil. Hij werpt zich op handen en knieën en begint 
sterk te snuffelen. De geheele vergadering ziet toe met ingehouden adem. 
terw'ijl de profeet zich beweegt, alsof hij door een bovennatuurlijke kracht 
tot het voorwerp, dat hij zoekt, wordt aangetrokken. Eensklaps schiet hij 
vooruit, neemt den staf uit den gordel, raakt den veroordeelde er mede 
aan en loopt weg. 
De ongelukkige kan niet op genade hopen en geeft zich dan ook ge- 
woonlijk met gelatenheid over aan het vreeslijk lot, dat hem wacht. Het 
zoogenaamde verhoor, dat hij moet ondergaan, is volstrekt geen onderzoek, 
maar bestaat uit een reeks van de verschrikkelijkste folteringen, die door 
een mensch kunnen wox’den uitgedacht en worden volgehouden zoolang er 
nog een schijn van leven in hem is. 
Intusschen gaat de profeet voort met zijn werk. Hij moet nog het 
begraven toovermiddel ontdekken. Dit gedeelte der handeling is vrij wel 
gelijk aan het hierboven beschrevene. Hij danst door de kraal, gaat hut 
voor hut binnen, komt langzamerhand nader tot de gezochte plaats, waar- 
heen hij nu zijn assegaai werpt. Daarop geeft hij den omstanders bevel 
op het aangewezen punt te graven en het gezochte toovermiddel, dat hij 
daar natuurlijk van te voren verborgen heeft, komt voor den dag. l . 
De noordelijke afdeeling der A-Bantoe-stammen draagt den naam van 
Ama-Zoeloe. Hieromtrent heeft onze landgenoot Tromp ons belangrijke 
berichten gegeven. 
De Ama-Zoeloe zijn lichamelijk goed ontwikkeld en komen in grootte onge- 
veer met de Europeanen overeen. Hun kleederdracht is bij uitstek eenvoudig en 
bepaalt zich tot een riempje om het middel, waaraan eenige beestenstaarten zijn 
bevestigd, een smal lapje lint, de isinene genaamd, een leeren zakje van voren en 
een dito van achteren, enkele ringen van ijzer, koper, ivoor, hout of leder en 
dergelijke versierselen. Het ongeveer 1 decimeter lange en half zoo breede 
voorschootje der vrouwen is öf van vel of van kralen vervaardigd. Daar 
echter de Zoeloe’s zeer kouwelijk zijn, bedekken zij zich in het koude jaar- 
getijde nog met een opperkleed. Bij de vrouwen bestaat dit uit een stuk 
ossenvel, dat zij om de borst en den buik slaan en waarin zij bovendien 
een zeer geschikte bergplaats voor hun kleine kinderen weten te maken. 
Het hier gezegde geldt echter alleen voor die Zoeloe’s, die nog in hun 
natuurstaat leven. Eenmaal onder de blanken gekomen, is een hunner 
vurigste wenschen zich van eenig kleedingstuk te voorzien, om zich daar- 
mede mooi te maken. Een hoed, een boordje, een versleten broek, een aan 
tweeën hangend vest of zelfs een oude handschoen is reeds voldoende, 
om aan de eerste opwelling van zucht naar kleeding te voldoen en stelt 
den patiënt in staat met meer geduld naar een volgend stuk te wachten. 
Een oude Engelsche uniformrok, waarvan de roode, door vuil en vlekken 
1. J. G. VVood. De onbeschaafde volken. Afrika. Bldz. 191 — 209. 
