451 
bewoond door een volkstam met aartsvaderlijke zeden, lichamelijk krachtig 
ontwikkeld , arbeidzaam en vredelievend. Meer in het binnenland wonen 
de Apingi , die de kunst van weven verstaan, doch die een blanken gast 
niet beter weten te ontvangen, dan door hem ter eere een vetten slaaf te 
braden. Ten oosten van hen wonen weder de Aschango. Dit is in dit 
deel van Afrika het meest oostelijk wonende bekende volk. Om hen te 
bereiken moet men het gebied der Apono en Ischogo doortrekken. De 
beide eerstgenoemde stammen belmoren tot de familie der Aschira en 
spreken dan ook de Aschira-taal, terwijl de Ischogo tot een andere ne- 
gerfamilie belmoren en de Gaboen-taal spreken, van welke laatste taal 
langs deze geheele kust en tot diep in het binnenland voor het handels- 
verkeer gebruik wordt gemaakt. Zij is niet onwelluidend en zeer gemak- 
kelijk te leeren. 
De Ischago zijn een goedig en vredelievend slag van menschen en een 
schoon ras. Ofschoon zeer donker en met wollig haar, hebben zij toch 
niet het eigenlijke negertype. Beide geslachten geven aan hun zwarte 
kleur een rossige tint, door zich in te wrijven met een roodachtig poeder, 
dat zij verkrijgen door het afschrappen van ijzerhout. Bovendien misvor- 
men zij zich, door de twee middelste snijtanden der bovenkaak uit te trek- 
ken. Ook de wenkbrauwen en oogharen trekken zij uit, terwijl ze voor 
hun haar veel zorg dragen en het op een waarlijk wanstaltige wijze op- 
maken. 
Hun dorpen zijn dikwijls zeer groot en bevatten minstens een tweehon- 
derdtal hutten. Elke hut is gemiddeld 7 of 8 M. lang en 3 of 4 M. breed 
en door tusschenschotten in drie vertrekken verdeeld. De wanden van klei 
zijn niet hooger dan 1 1 / % M. en de nok van het dak bevindt zich op om- 
streeks 3 M. hoogte van den beganen grond. 
Gewoonlijk bestaat een dorp uit een enkele straat, die zeer lang en dik- 
wijls buitengewoon breed is. Daarbij wordt deze zoo zindelijk gehouden, 
dat men er geen sprankje onkruid in ziet, wat vooral in dit land, waai- 
de plantengroei zoo buitengemeen weelderig is, heel wat zeggen wil. 
In elk dorp staat een huis, waar men bijeenkomt om te praten. Zulk 
een «praathuis” heeft meer van een afdak dan van een huis. Het bestaat 
alleen uit een dak en de palen, waarop dit rust. In dit huis komen de 
mannen dagelijks bijeen om te rooken, recht te spreken, vreemdelingen te 
ontvangen en onophoudelijk te babbelen. 
Er is ook een tempel, met een groot houten afgodsbeeld, waarvoor het 
volk den diepsten eerbied koestert. 
In het midden van elk dorp staat een groote boom. Bij het aanleggen 
der plaats wordt een jong boompje geplant. De voorspoed van het toe- 
komstige dorp wordt gerekend met den groei er van in verband te staan. 
Blijft het in het leven en groeit het welig, dan zal het ook het nieuwe 
dorp wel gaan. Sterft het echter, dan wordt de plaats verlaten. 
Opmerkelijk is onder dit volk de afkeer van tweelingen, een afkeer, dien 
we ook op de kust van Opper-Guinea aantroffen. Doch terwijl de wreede, 
bloeddorstige bewoners van laatstgenoemde kust een der beide kinderen 
dooden, bepalen zich meer de vreedzame Ischogo er toe, ze van het verkeer 
met anderen uit te sluiten. Noch zij, noch hun moeder mogen iemand 
