45!) 
maakt zoo ongeveer een vertooning, alsof het hier niet hoorde, alsof het 
er bij ongeluk op verdwaald was. 
De stad zelve biedt weinig opmerkelijks aan. Op een heuvel verheft 
zich een fort, vanwaar men een prachtig uitzicht heeft, dat eerst begrensd 
wordt door de reusachtige bergmassa’s van San Antao. Naar het binnen- 
land toe strekt zich een roodbruine en grauwe steenvlakte uit tot aan den 
voet van de heuvelreeks, die in de richting van Punta Columna loopt 
en waarboven zich de Pico da Spia tot een hoogte van omstreeks 300 
M. verheft. 
De westzijde van het eiland is buitengemeen rotsaehtig. Overal stijgen 
fantastisch gevormde kegels, koppen en torens op, van een donkerbruine 
of zwarte kleur, sommigen door getande bergruggen met elkander ver- 
bonden, anderen weder gescheiden door steile, donkere kloven of door groo te 
keteldalen, wier bodem bedekt is met rotsblokken en puin. 
Het voorkomen van Santiago, het grootste der Kaap Verdische-eilanden, 
geeft een der nieuwere reizigers onder de volgende woorden weder : »In 
het binnenland treden altijd nieuwe bergreeksen te voorschijn, die ge- 
scheiden worden door breede dalen, welke zich tot aan de zeekust uit- 
strekken. Alles heeft een geelgrauwe kleur, evenzeer afwijkend van de 
kleur van het kaal gesteente als van die van het groene weiland. Het meest 
komt zij overeen met die van het verdorde gras, waarmede de hellingen 
van de Alpen bedekt zijn. Het zijn dan ook werkelijk dorre weiden en 
velden, die op regen wachten, om zich met frisch en levendig groen te 
tooien. En nog lang kunnen zij daarop wachten, want op de kaap Ver- 
dische-eilanden begint de regentijd eerst in Juli om dan tot September te 
duren. Buiten deze maanden valt slechts van tijd tot tijd een regen- 
buitje op den verschroeiden bodem. Maar de regen, die een weelderigen 
plantengroei doet ontluiken, doet tevens een aantal kwaadaardige gassen 
opstijgen, waarvan men in het droge seizoen niets te vreezen heeft. 
Op de geelachtige, bruine vlakten en heuvelreeksen verheffen zich, op 
groote afstanden van elkander, eenige verstrooide tamarinde-boomen en hier 
en daar wuift aan den oever een slanke palmboom zijn gepluimde kroon 
in den zeewind. Niet zelden ook ontwaart het oog de donkerbruine huisjes 
der inboorlingen aan het strand of op de hellingen der bergen, dan eens 
op zich zelven, dan weder twee of drie of meerdere bij elkaar. 
Onder de gebergten van het binnenland valt vooral de met twee toppen 
opstijgende berg Das-Einzas in het oog en iets verder een hooge, spitse 
hoorn, die, wanneer men om het eiland henenvaart, steeds op gelijken af- 
stand schijnt te blijven en alleen maar van plaats te veranderen. Deze top 
vormt de kern van het eiland ; het is de Pico d’Antonio, de hoogste top 
van Santiago, die zich tot een hoogte van 2250 M. verheft. 
Ofschoon we onder vollen stoom voeren, gleed toch ons schip schijnbaar 
langzaam voorbij het uitgestrekte bergpanorama en alleen de blik op onze 
naaste omgeving en in de donkerblauwe zee, die langs de rotsige kust een 
hevige branding vertoont, herinnert ons, dat we een eiland in den Atlanti- 
schen Oceaan voor ons hebben. Anders toch zouden we meenen verplaatst 
te zijn in een bergland in Zwitserland of Tirol. 
Kleine visschers vaartuigen varen dicht langs de kust, kruisen heen en 
