461 
Omstreeks 15° ten noorden van de Kaap-Verdische eilanden, zeer nabij 
de Afrikaansche kust, verheffen zich de hooge Kanarische eilanden. Waar- 
schijnlijk zijn dit de insulae felices der ouden. En met het oog op het 
klimaat, dragen zij den naam van «gelukkige eilanden” niet ten onrechte. 
Borst- en zenuwlijders zoeken er niet altijd te vergeefs herstelling van 
hun kwalen. Frissehe zeewinden temperen de hitte. Yan November tot 
Maart vallen er zachte regens, doch het overig gedeelte van het jaar ken- 
merkt zich door groote droogte en een helderen hemel. September en Oc- 
tober zijn het heetst en soms stijgt dan de thermometer tot 31° R. Dan 
verdorren gras en kruiden en de boomen laten hun bladeren vallen. Als 
onder den invloed van de noordenwinden de winterregens beginnen, ver- 
toont het landschap een treurig beeld. Alles is vaal, grijs en bedekt met 
stof. Daarna beginnen de woestijnwinden te waaien. De lucht wordt 
drukkend zwoel en zware dampen hullen alle voorwerpen in een bijna on- 
doordringbaren nevel. Als een donkerroode bol staat de zon aan den hemel. 
Dan is de hitte zoo groot, dat teêre planten verzengd worden. De vier- 
voetige dieren en vogels zoeken zich te verbergen ; ook de menschen ver- 
laten hunne woningen niet buiten bepaalde noodzakelijkheid. Doch spoedig 
maakt die afmattende hitte plaats voor een meer aangename temperatuur. 
De archipel bestaat uit zeven groote en zes kleine eilanden, Islotas, 
Desiertos, of Despoblados en vervalt zeer duidelijk in een oostelijke en een 
westelijke groep. 'Yan de eerste noemen we Lanzarotte , Fuerteventura 
en Groot Kanaria ; van de laatste Teneriffe , Gomera, Palma en Hierro 
of Ferro. 
Al deze eilanden zijn vulkanisch en ofschoon ze zeer dicht bij de kust 
gelegen zijn, is het toch duidelijk, dat er tusschen hen en het nabu- 
rige vasteland nooit eenige samenhang heeft plaats gehad. Daarentegen 
vormen zij klaarblijkelijk een samenhangend geheel, dat uit groote diepte 
opstijgt. 
Soms heeft men in dezen archipel een overblijfsel willen zien van het 
door velen aangenomen Atlantis. Maar de waarschijnlijkheid van het be- 
staan van dit voormalige vasteland stuit af op de groote geologische bezwaren. 
Alle eilanden van deze groep zijn bergachtig en hier en daar verheffen 
zich de bergen tot een aanzienlijke hoogte. Het laagst zijn ze op Kuer- 
teventura en Lanzarotte. Opmerkelijk zijn op laatstgenoemd eiland een 
menigte van dwergachtige vulkanen, die kegels vormen, welke met de re- 
gelmatigheid van in het gelid staande soldaten, nevens en achter elkander 
geplaatst zijn. Duidelijk neemt men twee aan elkander evenwijdig loopende 
reeksen waar, die, zooals dat in dergelijke gevallen gewoonlijk het geval 
is, door dwars loopende reeksen met elkaar verbonden zijn. Het hoogst 
zijn de bergen op Teneriffe, het grootste van alle eilanden. Hierop ver- 
heft zich ook de Pico de Teydes , meer algemeen bekend onder den naam 
van Piek van Teneriffe, tot een hoogte van 3711 M. 
Sedert den gedenkwaardigen tocht van von Humboldt, is deze piek her- 
haaldelijk bestegen geworden. En ofschoon zij daardoor meer algemeen 
