462 
bekend is geworden, behoort zij toch nog altijd tot de meest belangwekkende 
vulkanen der aarde. We willen daarom de beschrijving, die een der laatste 
onderzoekers, de botanicus Dr. Noll, daarvan geeft, hier laten volgen. Hij 
besteeg den berg in September 1872. 
»Spoedig hadden wij het gebied der subtropische boomen, Oranje- hoornen, 
eucalypten, palmen en bananen achter ons gelaten en tusschen 520 en 1250 
M. trokken wij door graanvelden, die ons telkens weder ons Duitseh va- 
derland voor den geest riepen. Langs de hellingen van de bergen strekten 
zich graanvelden uit, waarvan de oogst reeds was binnengezameld, de mais 
wachtte nog op den sikkel en bij de boerenwoningen droegen vijgenboomen 
rijkelijk vruchten. Zelfs zagen wij noten- en appelboomen. 
Weldra betraden wij een woudgebied. In het begin was het bosch dicht 
en schaduwrijk, maar langzamerhand verdwenen de boomen en maakten 
plaats voor struikgewas. Maar dat struikgewas ( erica arborea) is hier 
reusachtig groot, want hier en daar verhief het zich tot een hoogte van 
12 M. Te vergeefs zagen wij uit naar de statige wouden van Canarische 
pijnboomen, die von Humboldt nog op deze hoogte had aangetroften. Een- 
maal kwam deze boom, die een aangenam en, hartsachtigen geur van zich geeft 
en naalden heeft van meer dan een voet lengte, overal op de hoogten voor. 
Maar ook hier gaat men bij het vellen van de bosschen zoo onverstandig 
mogelijk te werk, daar men voor nieuwe aanplantingen in het minst geen 
zorg draagt. Zoo voortgaande zal het dan ook niet lang meer duren, of de 
laatste dier boomen is geveld. 
Op 2000 M. hoogte bereikten wij de Portico , een lavamassa, die de kam 
van het gebergte, dat het eiland vormt, bedekt. Alleen in de spleten ont- 
dekt men nog hier en daar de zwakke sporen van een zeer armelijken plan- 
tengroei. Op de meeste plaatsen is de bodem bedekt met gruis van puim- 
steen, waartusschen de merkwaardige Retama blanca ( Spartocytisus nubi- 
gerus ) opsteekt. Deze bremachtige struik heeft altijd de aandacht der 
reizigers tot zich getrokken, daar zij alleen gevonden wordt op de piek 
van Teneriffe en daar tusschen 1916 en 3150 M. hoogte de overheer- 
schende plant is. 
Nadat wij omstreeks een half uur door het gebied der retama voortge- 
gaan waren, langs een veel steiler helling, dan we tot dusver hadden 
aangetroffen, hielden wij stil tusschen boschjes van 3 M. hoogte, aan de 
Estancia de la Cera, het » wasstation.'" Deze plaats, gelegen tusschen 
huizenhooge lavablokken, wordt aldus genoemd, omdat de bewoners uit de 
omliggende plaatsen hier hun bijenkoiwen brengen, om ze in den nazomer 
weder terug te halen, met was en honig gevuld. 
Deze estancia verlatende, beti*aden wij een merkwaardige hoogvlakte, die 
men gewoonlijk aanduidt onder den naam van Canadas of het circus van 
de piek van Tenei'iffe. Dit circus vormt een meer dan 320 M. diepe in- 
zinking van een elliptischen vorm, met zeer steile hellingen. De oppei*- 
vlakte er van bedraagt 190 □ km. Hier, te midden van die inzinking, 
hebben zich de vulkanische krachten vooral geopenbaard, hier hebben zij 
de kolossale piek doen ontstaan, als een gebei'gte in een gebergte. Boven 
de Canadas, die op een hoogte van 2100 M. boven het vlak der zee ge- 
legen is, verheft zich de veel later gevormde breede koepel van de Pico 
