463 
de Teydes tot een hoogte van 3711 M. Om hem heen liggen de Pico 
viejo , 3106 M., de Chajorra , 247 3 M. en de Montana blanca , 2743 M. 
hoog. 
Wij betraden de Canadas door de Portico, aan de noord-oostzijde en 
werden in den beginne overweldigd door den diepen indruk, die deze ko- 
lossale schepping der onderaardsche krachten op ons maakte. Onwillekeu- 
rig wordt de blik onmiddellijk aangetrokken door die top, en hij boeit 
het oog in die mate, dat men al het andere als het ware vergeet. Met 
merkwaardige duidelijkheid komen zijn vormen in de zuivere, ijle lucht uit. 
Ofschoon we weten hoe groot hij is, ontbreekt ons toch, bij de volstrekte 
afwezigheid van menschelijke bouwwerken, zoowel als van boomen, elk 
punt van vergelijking, om de grootte en afstand te bepalen. Heel boven 
op blinkt als een spits toeloopende hoed, de Piton of Pan de Azucar , 
d. i. »suikerhoed.” Daar beneden strekken zich een aantal lavastroomen, als 
een geplooide kraag uit en van hier uit loopen eenige strooken van don- 
kere steensoorten, die scherp bij de witte lava afsteken. 
Het grondvlak van den grooten berg is aan de oostzijde verborgen ach- 
ter een afgerond, uit witachtig puimsteen bestaand voorgebergte, de Mon- 
tana blanca, dat zich tot een hoogte van 2743 M. verheft. Hierheen be- 
geven wij ons het eerst. Voor ons verheffen zich boven de hoogvlakte* 
niet ver van elkander, vijf kleine heuvels van een kegelvormige gedaante. 
Hun afgeronde zijden en cirkelvormigen kraterrand, die slechts bij een er 
van door een smalle lavabedding wordt verbroken, maken ze tot echte 
typen van kleine vulkanen. Het land, dat zich voor ons uitstrekt, vormt 
een groote vlakte, een ware woestenij, waarin de hier en daar ver- 
strooid staande retama-bosckjes de eenige vertegenwoordigers van organisch 
leven zijn. Het puimsteen gruis op den bodem is zoo droog en los, dat de 
paarden er tot boven de hoeven in zinken. Het stof, dat door deze die- 
ren opgejaagd wordt, valt onmiddellijk weder neer, daar de fijne lucht het 
niet kan dragen. Brandend heet staat de zon aan het hemelgewelf en hare 
stralen worden door den drogen grond teruggekaatst, zoodat men zijn 
toevlucht neemt tot linnen doeken, om gelaat en oogen te beschermen. 
Want de huid wordt geblakerd door de zonnestralen, wier hitte in deze 
droge lucht door niets getemperd wordt. 
Alleen aan de buitenste randen der Canadas vindt men eenige bron- 
nen en daaronder komen er enkele voor, die in mindere of meerdere mate 
koolzuurhoudend zijn. Anders vindt men op de geheele hoogvlakte geen 
water, behalve dat, wat zich boven op de Pico de Teydes, ten gevolge van 
het smelten van kleine gletschers verzamelt in de zoogenaamde ijsholte, 
die echter moeilijk toegankelijk is. 
De mensch kan derhalve in de Canadas zijn verblijf niet vestigen en 
nergens treft men sporen aan van landbouw of van menschelijke woningen. 
Slechts enkele herders en bewakers der bijenkorven houden er zich eenigs- 
zins langer op, terwijl er geen andere reizigers komen dan zij, die zich de 
bestijging van de piek bepaald ten doel hebben gesteld en boeren, die met 
lastpaarden de hoogvlakte overtrekken om de voortbrengselen van den 
bodem naar de tegenovergestelde zijde van het eiland te brengen. 
Van de Montana blanca af, loopt de weg steeds steiler op. ’s Avonds 
