464 
tegen vijf uren wees men ons, ter zijde van den weg, een half dozijn reus- 
achtige rotsblokken. Hierbij ligt de herberg Estavcia inglesa, aldus ge- 
noemd naar de Engelschen, die hier vroeger pleegden te overnachten. 
Na een bitter kouden nacht, bereikten wij den volgenden morgen Alta- 
Vista, op een hoogte van 3262 M. gelegen. Van hier af moest het laatste 
gedeelte van den weg te voet worden afgelegd. Over de uitstekende stee- 
nen henenklauterend, kwamen wij zonder ongelukken, doch slechts uiterst 
langzaam voortgaande, aan een ander station, de Rambleta , 3580 M. boven 
den waterspiegel. Hier zagen wij eenige »narizes'\ dat zijn openingen, 
waaruit onophoudelijk waterdamp uitstroomt van een temperatuur van 
56° C. 
Op de vlakte van Rambleta, d. i. de stompe top van den nagenoeg 
kegelvormigen heuvel, die opstijgt tusschen Montana blanca en Pico viejo, 
verheft zich ten slotte nog een kleinere kegel, ca. 150 M. hoog. Het is het 
hoogste gedeelte van de piek, die dan eens onder den naam van »Piton’’, 
dan weder als »Pan de Azucar’ wordt aangewezen. Op dezen top bevindt 
zich een kleine krater. 
Het bestijgen van dezen kegel was nog het allermoeielijkst, daar de voet 
bij elke schrede diep wegzonk in den zachten bodem en telkens achteruit 
gleed. Daaraan paarden zich de bezwaren, die een gevolg waren van de 
fijnheid en droogte van de lucht. Telkens wanneer we eenige schreden 
hadden gedaan, moesten we stilstaan om de hijgende borst rust te gunnen. 
Zoodoende was het omstreeks half-acht eer het grootste gedeelte van het 
gezelschap zich op den bovensten rand van den krater bevond, op een 
hoogte van 3711 M. 
Deze krater is een trechtervormige inzinking, ongeveer 70 M. diep, met 
een omvang van 400 tot 500 schreden. De randen zijn sterk verweerd 
ten gevolge van de werking van zwavelachtige dampen, die uit de talrijke 
openingen opstijgen. De wanden, maar vooral de bodem des kraters zijn 
bedekt met kiezel- of zwavelzure zouten van geelachtige of witte kleur. Alom 
ziet men een aantal »fumarolen d. z. openingen, waaruit waterdamp 
stroomt, evenwel in zoo geringe hoeveelheid, dat de top bijna nooit door 
nevels omgeven is. De warmte van den bodem, te zamen met de voch- 
tigheid en de zwavelachtige dampen, hebben op het lederwerk en de klee- 
deren een hoogst schadelijken invloed en de zolen hingen weldra aan flarden 
onder onze schoenen. 
Bij helder weder overziet men van dezen top een uitgestrektheid van 
300000 □ km. Grootseh vooral is de aanblik van het eiland Teneriffe 
zelf. Men ziet de talrijke witte huizen der bewoners, de menigte ver- 
strooide hutten der landbouwdrijvende bevolking, vele dorpen en gehuchten 
en enkele stadjes, meestal aan de kust der zee en ten slotte den onein- 
digen oceaan, waaruit het «gelukkige eiland” met al de overigen opduikt. 1 
De Spanjaarden beschouwen de Kanarische eilanden als een tot het moe- 
derland behoorend koningrijk en rekenen ze derhalve nog tot Europa. De 
240000 bewoners zijn een gemengd ras ontstaan door de verbinding van 
Spanjaarden met de Guanaken, de oorspronkelijke bevolking der eilanden. 
1. Dr. C. F. Noll. Der Pik von Teneriffa und die Canadas. Jahres-bericht des Vereins ftir 
eographie und Statistik, zu Frankt'ürl a. M. 1871. 1872. Frankfurt. 1873. S. 62 — 106, 
