469 
Tachtig km. zuidelij ker ligt nog weder een andere groep vulkanen. Bi} 
een daarvan vindt men een lavabedding , zoo zwart en zoo scherp, als 
ware ze pas daar neder geworpen. 
Het Ankarat-gebergte buiten rekening gelaten, telt men toch in een 
boog van 150 km. lengte, niet minder dan honderd uitgebrande kraters. 
Deze vulkanenreeks zet zich voort in noordelijke richting en staat klaar- 
blijkelijk in verband met het stelsel vulkanische toppen, die de eilanden 
Nasti-Beh, Mayotte en Johanna vormen. De groote Comoro is nog steeds 
werkzaam ; telkens hebben er zware uitbarstingen plaats. Ook is het niet 
onwaarschijnlijk, dat er samenhang bestaat tusschen deze vulkanen en die 
van Mauritius en Réunion. 1 . 
Men moet zich intusschen de bovengenoemde bergmassa niet voorstellen 
als een centraal-gebergte, dat Madagaskar in twee ongeveer gelijke deelen 
verdeelt. Wel bestaat echter het eiland uit twee deelen, die duidelijk van 
elkaar onderscheiden zijn, een oostelijke bergstreek en een zuidelijk en 
westelijk gebied , dat betrekkelijk vlak is. Doch Grandidier heeft het 
bestaan ontdekt van vijf bergketenen, die allen in meerdere of mindere 
mate de zelfde richting hebben, en wel van het noord-noord-oosten naar 
het zuid-zuid-westen. De drie eerste dezer ketenen worden van elkander 
gescheiden door zandige vlakten of onvruchtbare plateau’s, die doorsneden 
worden door ondiepe kloven. 
De groote centrale granietmassa heeft gemiddeld niet meer dan 1000 — 
1200 M. hoogte. Hier treft men, evenals in geheel het oostelijk deel van het 
eiland, geene andere vlakten aan, dan de kleine dalen, waarin de inboor- 
lingen de rijstbouw uitoefenen. 
Daarentegen strekken zich ten zuiden van dit graniet-gebergte groote 
golvende vlakten uit, van secundaire vorming, die tot aan de kust voort- 
loopen. 
Het geheele zuidelijke en westelijke deel van het eiland, bijna de helft 
der oppervlakte, heeft een weinig vruchtbaren bodem en nagenoeg alleen 
langs de weinige wateraderen, die men er aantreft, hebben zich eenige be- 
woners gevestigd. 
De geheele massa van het Plutonisch gebergte, ten westen van de oos- 
telijke hellingen, is nog onvruchtbaar, met uitzondering van de dalen, 
waarin men veelal kleine meren of moerassen aantreft. 
Op de oostelijke hellingen daarentegen, die naar de zijde van den Indi- 
schen Oceaan afdalen, is de vruchtbaarheid buitengemeen groot, dank zij 
de bestendige nederslag, dien de Indische Oceaan aanvoert. Hier strekt 
zich van het noorden naar het zuiden een smalle , doch onafgebroken 
gordel van bosschen uit, die zich aansluit bij die op de westkust. 
Ten opzichte van den hijdrographischen toestand kan men Madagaskar 
verdeden in twee groote stroomgebieden. Op de oostzijde van het eiland 
vindt men geen enkele rivier, die tot op 15 km. van de monding, zelfs 
voor de kleinste booten, bevaarbaar is, terwijl daarentegen aan de westzijde 
groote en waterrijke stroomen gevonden worden. Aan de zuid- en zuid- 
westzijde vindt men bijna geen rivieren. 2 . 
1. Dr. Josepli Mullens. Twelve monihs in Madagascar. London» 1875. 80. 
2. Petermann’s Geogr. Milth. 1872. S. 15 en 10. 
