IV. Abteilung. Sektion für neuere Philologie. 
5 
estis? Miles respondit: Ego vado ad siluam illam quam videtis pro 
venacione cuiusdam cerue quam inueni bene sunt decem anni. At ille : 
Pro deo, ego et multi alii milites venamur ibi cotidie, et creditis illam 
ceruam inuenire? Tune reliquit eum pro fatuo et ad socios dixit veniens 
ad eos: Hic est fluuius paruus: transeamus eum currentes clausis oculis 
ita quod nullus querat vadum. Sic transierunt et multi ibi ceciderunt ita 
quod fere submersi fuissent, nisi vnus alium iuuaret. Tune miles regis 
cum suis ascendens ad superiorem partem fluminis precepit vni armigero 
quod uadum cum lancea temptaret, et sic sine periculo transierunt 
redeuntesque ad societatem inuenerunt eos desiccantes vestimenta sua. Et 
sponsus ei occurrens quesiuit: Qualiter transistis uos? Qui ait: Per 
pontem francineum. Tune magis fatuum reputauit eum sciens quod vsque 
ad duas leucas non esset pons super fluuium illum. Intrauerunt castrum, 
miles autem regis separauit se ab eis, intrans burgum in quo hospitatus 
est. Nunciatum est Castellano quod milites erant in burgo qui non 
venerant ad nupeias filie sue. Qui misit armigerum, rogans vt ascenderent. 
Et inuenit armiger illum militem cum pulchra societate pascentem auem 
suam. Qui rogauit eum ex parte castellani vt ascenderet, ac ille curialiter 
dicebat: Non possum ascendere; rogo vos, excusetis me. Et dedit ei auem 
quam pascebat pulcherrimam. Armiger rediens excusabat eum. Dixit autem 
sponsus Castellano: Pro deo, adhuc mittatis pro eo, quia optimus fatuus 
est. Qui misit militem vnum, apud quem sicut ante excusauit se et dedit 
vnum equum pulchrum. Tune castellanus ipse iuit et rogauit fortiter, 
immo exegit dicens: Ego prohibebo, ne aliquis vendat vobis cibos vel equis 
cibaria; ascendite ad nupeias filie mee vestra gracia. Tune ascendit cum 
eo, et fecit eum sedere in capite mense cum filia sua. Parum loquutus 
est et sapienter in mensa. Et circa finem mense, cum vino incalluerunt, 
sponsus nutibus et signis aliorum increpabatur, quia eum tenuerat pro 
fatuo. Tune sponsus: Immo vos audietis ab ipso. Et ait: Nonne dixistis 
michi quod abreuiarem uobis viam illam et quod portarem vos et vos me 
portaretis? Respondens miles regis dixit puelle: Ego rogo vos vt pro me 
respondeatis. Ac illa: Quando duo milites equitant et vnus narrat aliquod 
pulchrum exemplum, dicitur socium portare eum et viam abreuiare. Vere, 
dixit miles regis, hoc fuit intencio mea. Dixerunt omnes: Hic non est 
fatuus. Sponsus adiecit: Nonne dixisti michi de illa segete que adhuc est 
in herba, an iam collecta esset? Tune secundo rogauit puellam vt pro 
eo responderet. Ac illa: Quando aliquis miles prodigus multis debitis 
obligatus habet pulchras segetes, quamuis adhuc sint in herba, dicuntur 
iam collecte. Tune sponsus: Obuiam habuimus quoddam funus (ille enim 
bonus miles ferebatur ad sepulturam): quesiuit a me vtrum esset totus 
mortuus. Herum rogauit miles puellam vt pro eo responderet. Que ait: 
Quando aliquis bonus moritur et bonum heredem reliquit, tune dicimus, 
pater: non est totus mortuus. Herum sponsus: Dixit michi quod transierat 
