IV. Abteilung. Sektion für neuere Philologie. 
13 
perante vicinam, in contemptu eius dicendo: io, io! Et percuciens pede 
sic dicendo quasi equitando effudit lac et potum fregit. 
Vgl. Jacques de Vitry (ed. Crane, nr. 51). Etienne de Bourbon, nr. 271. 
Herbert, Cat. of romances HI 572. Wendunmuth (ed. Oesterley) 1, 171. Dazu El 
Conde Lucanor (ed. H. Knust, ligb. Birch-Hirschfeld, Leipzig 19U0, S. 316). Unserer 
Version ist die Feindschaft mit der Nachbarin eigentümlich. 
XI. (Exempla de regibus, nr. 32). Die unschuldig verfolgte Frau. 
I )ex quidam Habens vnicam filiam sol 1 icitauit eam. Que cum euadere 
t non posset, fugit cum nutrice. Hane videns senescalcus cornitis 
cuiusdam et compaciens duxit ad domum suam et duabus filiabus commen- 
dauit et propter deum necessaria ei ininistrauit. Et audiens comes 
quidam de pulchritudine sua venit ibi, promisit quiequid potuit. Que 
renuit; tandem inflammatus duxit eam in uxorem. Que coram deo et 
hominibus laudabiliter se habuit. Recedens de terra eam pregnantem 
balliuo suo commendauit precipiens, cum peperisset, quod sibi scriberet. 
Quod fecit laudabiliter, scribens quod fdium elegantem pepererat. Nuncius 
autem vadens per sororem dicti cornitis indignantem quod mulierem 
ignotam duxisset, inebriatus ab eo dormiuit. Et pixide furata littera con- 
traria ibi reposita est, vbi continebatur quod vxor eius meretrix pessima 
erat et quod pepererat monstrum. Quam deferens ad dominum, turbatus 
est dominus; scripsit quod, quiequid fecisset, ipsa et puer seruarentur ei. 
Rediens per sororem, ipsa vt prius furata est litteram et scripsit aliam quod 
intei’ficeretur ipsa et puer, alioquin in aduentu suo moreretur balliuus. 
Recepta littera exposuit eam quibusdam ad interficiendum in silua. Qui 
videntes eam cum puero innocente pepercerunt ei, dicentes quod de cetero 
non inueniretur. Que iuit in quandam ciuitatem, vbi episcopus sibi et 
filio necessaria ministrauit, vt caueret de peccato. Rediens dominus tradicione 
comperta de vxore et filio summe doluit et veste mutata ad querendum 
iter arripuit, et veniens ad ciuitatem inuentus est ab episcopo. Qui causam 
sue tristicie inquirens vxorem et fdium ei restituit. De fletibus et lacrimis 
effusis inter eos et pasmis longum esset enarrare. Tune presente episcopo 
qui auunculus eius erat, frater regis, confessa est illa genus suum. Et 
mortuus erat pater eius, et ipsa querebatur vbique. Tune episcopus summe 
gaudens omnia ei necessaria quesiuit, ad regnum duxit et in possessionem 
posuit eos. De tanta tristicia versa in tantum gaudium deum laudauerunt. 
Diese Geschichte gehört zur Gruppe VI des von H. Suchier in seiner Aus- 
gabe der Manek ine (Oeuvres poetiques de Philippe de Remi, sire de Beaumanoir, 
I Paris 1884, p. XXXVII ff.) untersuchten großen Kreises des „Mädchens mit 
den abgehauenen Händen“, da dieser Gruppe das Motiv der Verstümmelung 
