22 
Jahresbericht der Schles. Gesellschaft für vaterl. Cultur. 
symia pertracta sursum ascendit. Et cum venisset ad summuni, fugit 
Mados; ergo videns symiam clamauit: Ve michi, dyabolus illusit michi! 
Tune Adrianus clamorein ingeminans ait: Ne timeas: ego sum Adrianus, 
iniserere mei! proice michi laqueariam sicut prius. Quod fecit, sed fecit 
leo sicut symia fecerat, et Adrianus vt ante cecidit. Extractus leo fugit. 
Tercio similiter fecit serpens. Tune Mados animo desperatus putauit 
illusionem esse et nolebat audire Adrianum clamantem et rogantem et 
multa promittentem. Tandem ad vltimum traxit eum et ei dedit de pane 
suo ad comedendum. In crepusculo noctis veniunt ad ciuitatem. Qui 
cum gaudio magno familie et amicorum receptus est: posite sunt mense 
et multi cibi parati, discumbunt diuites. Mados autem a remotis stabat. 
Quem videns diues stantem parum curauit; tandem dixit vni ministro: 
Da illi panem et frustum carnium. Cena facta recesserunt amici, Mados 
non recessit. Ideo graue sustinuit Adrianus et dixit ministro: Queras ab 
illo rustico quantum potest singulis diebus lucrari. Qui respondit: Duo- 
decim denarios, quando possum bis ire ad nemus. Dixit Adrianus: Da 
illi. XV11I. denarios. Mados vero prope accedens cepit (lere dicens: Ego 
et asinus meus confracti suhnus propter vos, et tarn parum datis michi? 
Peccaturn magnum facitis. Adrianus ait: Non propter me tantum laborastis, 
sed propter alios quos extraxistis; quare ego tantum dabo vobis quantum 
et illi. Sic Mados recessit et veniens ad domum suain ab vxore male 
receptus est et litigio vexatus: Quare ita tarde venisti? quare asinus noster 
habet pectus ita exeoriatum? Ac ille flens vt homo simplex narrauit ei 
totum factum et quomodo male retribuit ille diues seruicium suum. Et 
mulieri dedit illam pecuniam. Tune illa compaciens consolabatur eum, 
diuiti increpans maledicciones. In crastino Mados fatigatus de lecto surgere 
non potuit nec asinus per multos dies. Tandem conualescens iuit ad 
opus suum vt solebat et lucrabatur panem quatuor pueris quos habebat. 
Infra breue tempus Mados et asinus intrauerant siluam, et permittens asinum 
pascentem herbam secessit, parum prospiciens huc et illuc ligna quibus 
asino honus facere posset. Et respiciens vidit symiam tenentem asinum 
per capistrum et currentem, ac ille clamans secutus est eum. Et stetit 
symia cum asino et respiciens Mados motu labiorum applaudebat, ei 
ostendens ligna parata ad portandum. Et cepit symia iuuare ad asinum 
honerandum, et rnultis diebus sic parabat symia ligna, sic quod Mados ter 
vel quater in die poterat redire de silua et lucrabatur tres solidos ali- 
quando, et aduertit ille quod hic erat symia quem traxerat de fossa. 
Quadam die venit in eodem nemore leo, et tirnens Mados ascendit arborem. 
Leo autem duxit asinum ad quandam vallem. Tandem Mados vadens 
timide valde, descendens a longe, prospiciens et credens quod leo asinum 
interfecisset. Et vidit leonem mansuete tenentem asinum et vnum ceruum 
mortuum iuxta eos, et venit Mados cogitans propter exemplum symie- 
Forte leo est iste quem extraxi. Et apportauit ceruum mortuum, valde 
