Tijdschrift 
der 
Nederlandsche Ornithologische Yereeniging 
Jaargang VII. 
Augustus 1918. 
Aflevering 3. 
De Staartmees 
(. Aegithalus caudatus [L]). l ) 
DOOR 
G. WOLDA. 
(Mot een kaartje.) 
Wanneer ik een beschrijving wil geven van een vogel, dan is 
het allereerst noodzakelijk hem te plaatsen in het systeem, dat we 
nu in de vogelwereld hebben meenen te ontdekken. In een door 
het Departement van Landbouw, Mjverheid en Handel uitgegeven 
stndie 2 ), waarin ik dat verband uitvoerig heb opgesteld, komt de 
Staartmees voor als de hoogst ontwikkelde, en daarom misschien 
een der oudste vormen onder een uitgebreide groep van vogels. 
Beperken we ons tot de gewone soorten, dan is zij daarvan onge- 
twijfeld in menig opzicht de hoogste. Het gaat niet aan, en is 
bovendien ook totaal onmogelijk, dat beweren in enkele bladzijden, 
laat staan in enkele regels te staven. Ik moet den lezer dus naar 
1) In den loop van het opstel zal blijken, waarom ik den naam Aeg. caud. 
europaeus (Hermann) niet gebruikt heb. 
2) „Ornithologische Studies”, ’s Gravenhage, Bezuidenhout, 30. 1918. (f 1.50), 
waarnaar ik in dit opstel eenige malen zal moeten verwijzen en dat dezer dagen 
is versehenen of zal verschijnen. Voor een goed begrip van dit opstel is kennis- 
neming van die „Studies” wel haast noodzakelijk. 
5 
