79 
vogels stellen, in plaats van die der lij sters. Thijsse heeft, door het 
toekennen van cijfers voor verschillende vakken (eigensehappen) — 
een methode, die voor den onderwijzer wel zeer voor de hand moest 
liggen — aan de beide voornaamste pretendenten, de kraai en den 
nachtegaal, de zaak voor zieh zelf beslist '). Hij examineerde beide 
vogels naar: Rte volmaaktheid van lichaamsbouw, 2<H vederkleed, 
scherpte der zintuigen, 4de vaardigheid in 't vliegen, 5^e het 
gemak, waarmede zij zieh over de wereld bewegen, ßde hun gedrag 
tegenover soortgenooten en andere dieren of menschen, 7de nest- 
bouw, 8«te kunstuitingen en 9<le intelligentie, en komt dan voor de 
kraai tot de cijfers 8, 8, 9, 8, 9, 9, 8, 6, 9, terwijl de nachtegaal 
het niet verder brengt dan 7, 7, 7, 7, 7, 6, 6, 9, 6. De kraai heeft 
dus het beste rapport! 
Ook Brehm (de Yader) stelde de kraaien zeer hoog, hetgeen o. m. 
kan blijken uit deze uitspraak: „Wer den Tieren den Verstand 
nicht zuerkennen will, braucht nur längere Zeit einen Raben zu 
beobachten” 1 2 ). Wie dat gedaan heeft, zal wel tot een ander inzicht 
komen, schijnt zijn onuitgesproken conclusie te zijn. 
Het mag ons dan ook niet verwonderen, dat kraaien, reeds in 
zeer oude tijden, de attentie tot zieh trokken en als tamme vogels 
zeer gezöcht waren. Het hoogst in aanzien stonden ze stellig wel 
bij de oude Grieken, die geloofden, dat de kraaien de toekomst 
konden voorspellen en bekend waren met allerlei dingen, die voor 
( de menschen verborgen zijn. Aristophanes, de bekende blijspel- 
dichter, aan wien wij zooveel kennis te danken hebben omtrent de 
zeden en gebruiken der Grieken van zijn tijd, vangt een zijner 
meest beroemde werken, v O pviösg (De Vogels), voor 't eerst opgevoerd 
in den jare 414 vöör Chr., aan, met een samenspraak tusschen 
Euelpides en Pistheteirus, twee uitgeweken Atheners, die den weg 
wenschen te zoeken in het vogelrijk, en zieh als wegwijzers bedie- 
nen van een kauwtje en een kraai. Het eerste bedrijf speelt in een 
leenzame, rotsachtige streek en begint aldus: 
E v s X 7T il) y ç (' tovto Ksysi b tov koXoiov (pbpcov) * 
’O pôyv xeXeveiç y to èsvèpov (podvsT&i ; 
Ils IÇÔ £Tßtl P OÇ ( TOVTO 0 T^V y.OpdûVVlV <J)£pUV)' 
1) J AC. P. Thijsse, Het Vogeljaar (1904), pag. 30. 
2) Waar zegt Altvater Brehm dit? Ik heb het niet kunnen uitvisschcn en 
citeerde Breiim uit de tweede hand, op gezag van Dr. Kurt Flöricke, Deutsches 
Vogelbuch (1907J, pag. 307. 
6 
