80 
A loippxysivjg * fàe 5’ ocv ycpù^ei iràhiv. 
E. • T/, a 7 rov>ip\ avœ %Ùtu ôtA xvvtto[zev ; 
<z 7 rohoû[AEÔ' ocXXœg ryv bVov 7r poQopovfiêvu. 
II. • To T è(û KOpûvy 7 T£iôofy.€vov tov aÙKiov 
oàov 7repisXQeïv vtoûiu 7 tXeÏv y %'iXia,. 
E. * Tô y è(û KOÀoicp 7 T£ iÔq [àsvov tov èvrrpiopov 
ocTO(r 7 ro^yjToci rovç ovv%ocç tuv ÛiXktÛXuv. 
n. • ’A AA’ oüÏÏ 07T0V yvip £<T(ùv oïà' syuÿ en. 
E. • "EvT£VÔ£v) TVjV WOVrpiV OÙV ê%£ÙpOlÇ (TV 7T0V ; 
n.* OuT »v (JLÙ A i» y evTevùev ’E Ç^for/à^. 
Ik 'heb getracht deze plaats zoo goed mogelijk te vertalen. Zie- 
hier het resultaat: 
Euelpides (tot het kauwtje, dat hij op de hand draagt): 
„Rechtuit dus wil je, waar die boom opduikt?” 
Pistheteirus (tot de kraai, die hij op de hand heeft): 
„Barst! de mijne kraait, dat hij terug weer wil”. 
Eu.: „Wat, ongelukkige, hadden w' ook al maar op en af te dolen? 
Wij loopen ons nog dood voor niets, en al maar op en neer”. 
P.: „Doordien 'k zoo stom was, op een kraai mij te verlaten, 
heb ik meer dan duizend mijlen weegs al afgerend”. 
Eu.: „En ik, door op een kauwtje te vertrouwen, 
heb mij de nagels van de teenen afgeloopen”. 
P.: „En ’k weet waarachtig niet meer, waar ter wereld wij nuzijn”. 
Eu.: „Zou jij van hier je vaderstad nog op te sporen weten?” 
P.: „Ik niet, bij Zeus, dat zou zelfs Execestides van hier niet weten”. • 
Het blijkt dus, dat onze beide vrienden niet bijster tevreden waren 
over de praestaties hunner gidsen, en Aristophanes, vrijgeest als* 
hij is, laat niet na, met het geloof zijner tijdgenooten in de voor- I 
spellingskunst, en „het schaffen van raad” in duistere zaken, der 1 
kraaien, op fijne wijze den spot te drijven 1 ). 
— 
1) Dat niet alleen de Grieken, maar ook de Romeinen zeer zonderlinge dingend 
geloofden omtrent sommige leden vau ’t kraaiengeslacht, kan blijken uit wat -j 
Plinius (23 — 79 na Chr.), in zijn’ tijd een geleerde van onverdacht gehalte, ons j 
in Liber X, Cap. XII van zijne „Historia naturalis” mededeelt: »Corvi pari-, 
unt cum plurimum quinos; ore eos parère aut coire vulgus arbitratin'*, ideoque r 
gravidas, si ederint corvinum ovum, per os partum reddere, atque in totum, ! 
difficulter parère, si tecto inferantur”. [De raven leggen gewoonlijk vijf eieren; 
het volk gelooft, dat zij de eieren met hun’ bek leggen, of dat het paren \ 
met den snavel plaats heeft; vandaar (komt hetj, dat zwangere vrouwen uit 
de mond bevallen, zoo ze een raven-ei eten, en in ’t algemeen, eene moeielijke 
bevalling hebben, zoo een raaf op haar huis vliegt]. 
