81 
Het zal ons dan ook niet verwonderen, dat de twee heeren den 
vogelkoopman, „dien schoft der vogelmarkt”, met zijn knorrige 
koopmansziel, die hun de vogels heeft aangesmeerd, al spoedig 
hartelijk gaan verwenschen: „Die heeft mij deez’ kauw, den zoon 
van Tharraleides, voor één obool (5 cent) verkocht, en hem die 
kraai voor drie, maar beide beesten kunnen niets dan bijten; (tot 
zijn kauwtje): „sper jij je snavel nou al weer vaneen? je wilt ons 
■toch de rots afstorten niet? Er is hier immers nergens meer een 
weg!” zegt Euelpides. 
— „Bij Zens”, zegt P., „zelfs geen schijntje van een' weg”. 
— „Hoe staat het met jouw kraai? wijst die geen weg?” 
— „Bij Zeus, die kraait het oude lied, net als voorheen”. 
— „Maar wat beweert ze dan, van wat den weg aangaat?” 
— „Wat anders dan, dat zij m'n vingers nog afhakken zal”. 
Ik wil het hierbij laten; men ziet emit, dat de beide Atheners 
niet het succès met hunne kraaien hadden, dat zij zieh hadden 
voorgesteld. Gelukkig maar, dat de finantieele offers, die zij zieh 
getroost hebben, niet heel groot waren, zelfs voor dien tijd niet, 
want aan die beide eigenzinnige, dwarsdrijverige kraaien, hadden 
ze niemendal. 
En die eigenzinnigheid is een karaktertrek, die de kraaien (de 
eksters in nog sterker mate) tot op den huidigen dag bewaard heb- 
ben. Zij willen altijd anders dan wij, en doe daar maar eens iets 
tegen! Er mögen misschien individueele verschillen bestaan, wat 
den graad betreft, eigenzinnig zijn ze alle. 
Men is tegenwoordig geneigd, sterk den nadruk op die individu- 
eele verschillen te leggen, toch geloof ik, dat men kans loopt, 
spoedig te overdrijven. Ik voor mij, heb veeleer opgemerkt, dat de 
soorten hunne eigenaardigheden bezitten en dat alle individuen eener 
zelfde soort, onder normale omstandigheden, de eigenschappen, die 
der species eigen zijn, in meerdere of mindere mate vertoonen. 
De eene papegaai praat beter dan de andere, maar alle pape- 
gaaien hebben den aanleg om menschelijke geluiden bedriegelijk juist 
na te bootsen. Alle grauwe klauwieren ( L . collurio L .) eten uit den 
poot, hebben den natuurlijken aanleg dit te doen, terwijl andere 
vogels, in wie die héréditaire aanleg niet aanwezig is, het nooit 
zullen leeren. Ik heb eens jonge grauwe klauwieren opgekweekt, 
en toen zij zieh alleen konden behelpen, zag ik tot mij ne verba- 
zing, want ik wist niet, dat het, om zoo te zeggen, een biologisch 
kenmerk der soort, misschien wel van het geslacht, was, dat ze, 
. 
