82 
hoewel het hun nooit was voorgedaan, met den poot het eten naar 
den snavel brachten. Zöö iets is niet een individueel, maar een spo- 
cieel (ter voorkoming van mogelijk misverstand, zal ik liever niet 
het woord „speciaaT gebruiken) verschijnsel. 
Zöö ook onze inlandsche soorten van het kraaiengeslacht. De ek- 
ster, Vlaamsche gaai en roek plegen een lekker hapje, dat ze niet j 
meer op kunnen, te begraven ; de kraai en de kerkkauw daarentegen 
heb ik het nooit zien doen. We hebben hier niet te doen met in- ! 
dividneele verschijnselen, maar wel degelijk met handelingen, die 
der soort, uit héréditaire traditie, eigen zijn. 
Het begraven van overtollig voedsel zal oorspronkelijk ten doel 
gehad hebben zieh in tijden van schaarschte van voedsel te ver- | 
zekeren. Uit wat ik aan vrij bij mij rondloopende eksters en roeken 
opmerkte, moet ik wel afleiden, dat het meeste begraven voedsel 
nooit meer gebruikt wordt, omdat zij de willekeurige plaats, waar h 
het werd verstopt, niet schijnen te onthouden. Zelfs wat in de be- | 
perkte ruimte van een hok wordt verstopt, komt veelal niet tot I 
zijn recht. De begravers onder het kraaiengeslacht vinden siech ts 
bij toeval het verborgene terug, en zoo heeft het begraven van j 
voedsel, in de praktijk, eerder tot gevolg, dat andere vogels (soort- [' 
genooten en vreemde) er zieh niet mede kunnen verzadigen, dan j 
dat de verrichter der handeling het ten eigen bate kan gebruiken,, | 
ter wijl niet het eerste, maar stellig het laatste, toch wel de oor- 
spronkelijke bedoeling zal geweest zijn. 
Het begraven van voedsel door ekster en roek is m. i. te be-: 
schouwen als iets, wat absoluut onbewust en zonder doel geschiedt. 
lets soortgelijks ziet men bij den hond. De hond, die ergens ge ? 
defaeceerd heeft, gaat op eenigen afstand met de achterpooten staan 
krabben ; oorspronkelijk was het natuurlijk de bedoeling, de faeces I 
met een laagje aarde of zand te bedekken, ten einde geen vooi de ; 
neus waarneembaar spoor achter te laten, waardoor zijn vijanden 
reuk van hem zouden kunnen krijgen. 
Sinds de hond huisdier is, en de omstandigheden van zijn leven| 
geheel ve randerd zijn, is een dergelijke veiligheidsmaatregel geheeln 
overbodig geworden, maar de hond werkt, na elke defaecatie, nogl 
steeds met de achterpooten, zonder dat hij nochtans de faeces be- j 
graaft en, wat nog sterker de nutteloosheid der handeling bewijst, 
zelfs, zoo op een steenen straat of op een houten vloer is gedefae-j 
ceerd,*waar aarde noch zand valt te bespeuren, heeft de bewegingl 
van het achteruit krabben met de achterpooten, toch veelal plaats. | 
