85 
recta, naar zijn’ kastanjeboom, waar ik hem, later op 't terrain 
komende, altijd weer trof. Kreeg hij mij in t oog, dan toonde hij 
door staartgewip en vriendelijke geluidjes, mij te herkennen. 
Inmiddels had ik gelegenheid op te merken, hoe siecht de men- 
schen, zelfs buitenmenschen, over 't algemeen de vogels kennen. 
Die tamme roek had natuurlijk nog al belangstelling getrokken. 
Wie mij tegenkwam, keek menigmaal al omhoog, of hij er, „die 
groote kirkka” (kerkkauw) ook zag zweven. De meesten toch hielden 
mijn’ vogel voor een kauwtje van zeer bijzondere afmeting. Ook 
werd hij wel voor een kraai versleten en eens hoorde ik, dat een 
als heer gekleed persoon aan een ander vroeg: „wat is dat nu voor 
een vogel, is dat geen kraai?” En dat de ander antwoordde, met 
beslistheid, en blijkbaar verheugd over zijne meerdere kennis, 
„Neen, dat is een ekster!” 
Maar de vogelkenners van reputatie wisten het beter, en noemden 
hem een raaf. Toen ik mij eens verstoutte aan een dergelijke auto- 
riteit op te merken, dat mijn vogel geen raaf, maar een roek was, 
keek hi] mij eenigszins verbaasd aan, alsof hij zieh verwonderde, 
dat een groot vogelliefhebber als ik blijkbaar was, te gelijk zoo’n 
, slecht vogelkenner kon zijn, en zei me: „Hoor eens, mijnheer, leer 
mij nu geen vogels kennen, dat het een raaf is, zie ik aan zijn 
grootte en aan de kale plek om zijn snavel” ’). Ik zei toen maai 
niets meer, want tegen „autoriteiten”, weet ik al bij voorbaat, 
toch niet opgewassen te zijn; mijn vogel is dan ook, tot op den hui- 
digen dag, nog steeds een raaf in de oogen van mijn’ „vogelken- 
ner” en zal dat wel altijd blijven. Slechts een enkele was er, die 
aan zijn vogelkennis bleek te twij feien en die naar den naam bij 
mij informeerde. Op zekeren dag overkwam het mij, dat ik aan 
; zoo iemand zei, „dat is een roek”, waarop de ander goedkeurend 
knikte en antwoordde: „0, is dat nu een „roep”, ja, ja, dat had ik 
al gedacht !” Een ander maal werd ik aangesproken door twee net- 
gekleede burger-heere-menschen, gepensionneerden, diagnosticeerde 
ik, die van een matig pensioentje leefden. „Mijnheer”, vroegen zij 
mii, „wat is dat voor een vogel?” Daar ik langzamerhand aan de 
1) Het blijkt mij intusschen, dat er wel eenige verwarring schijnt te heer- 
schen in de kraaien-benamingen. Snouckaert van Schauburg zegt in zijne 
„A.vi fauna” pag. 8, van de Kraai ( Corvus corone corone L), dat hij „op de 
eilanden veelal: Roek; op Schierrnonnikoog: Ruuk” genoemd wordt, en Naumann 
geeft als „Trivial-name” van de Roek: „Rab”, alsmede „Pommerscher, sächsischer 
und altenburgischer Rabe”. 
