weot gekomen was, dat de naam „roek” wel eenigo nadere oxpli- j 
catie behoefde, zei ik, „dat is een roek of koloniekraai” (wat j 
natuurlijk doelde op het nestelen van de roek in kolonies, in tegen* 
Stelling tot de (bosch)kraai, die de afzondering verkiest), waarop do 
eene burgerheer tot den ander zegevierend uitriep: „Nou, zie je 
nou wel, dat het geen Hollandsche vogel is!” 
Indien ik niet vreesde te veel te vergen van het geduld mijner ; 
lezers en van de plaatsruimte, die een tijdschrift als „Ardea” aan 
dergelijke wetenswaardigheden mag afstaan, zou ik in Staat zijn 
nog heel wat soortgelijke ervaringen te geven; ik dien mij evenwel 
een weinig te beperken, — „in der Beschränkung zeigt sich erst 
der Meister” *) niet waar? — en het bovenstaande zal al voldoende 
zijn, om aan te toonen, dat onze meest algemeene inlandsche kraai, : 
in breede lagen van ons volk, onder zijn’ werkelijken naam, weinig 
gekend wordt. 
Er waren ook lieden, die mij den raad gaven, mijn' vogel te kort- 
wieken; als dat niet gebeurt, waarschuwde men mij, gaat hij, als 
straks de paartijd komt, er toch van door. Eerlijk gezegd was ik zeit 
daar ook wel een weinig bevreesd voor, en toen rijpte het volgende 
listige, maar wel eenigszins geraffineerde, plan in mijn hersens. Ik 
zou mijn roek van een’ ring voorzien; datleekmij een probaat middel 
om te maken, dat hij door zijne soortgenooten, zoo hij soms aan- 
sluiting mocht zoeken, niet welwillend zou worden ontvangen. Want, 
en in dit opzicht zijn roeken al even als wij, menschen, het excen- 
trieke wordt niet getolereerd, maar gehaat en vervolgd, en wat kan 
er in roekenoogen buitensporiger zijn, dan een roek met een glim- 
mend ringetje om den poot! Ik schreef dus aan Dr. Van Ookt en 
deze was zoo welwillend, mij, op 2 Maart j.l. een’ ring voor het . 
door mij beoogde doel af te staan. 
Mijn roek was verre van ingenomen met zijn pootversiering ; hij 
was er stil van en droevig onder gestemd ! Den ganschen dag zat ; 
hij aan zijn’ ring te peuteren. Onder het eten peuterde hij aan zijn j 
ring, onder het drinken peuterde hij aan zijn ring, ja zelfs, onder j 
het baden peuterde hij aan zijn ring! Geen halve minuut achtereen ■ 
kon hij den ring met rust laten. Hier ziet men weer het weerbar- ; 
stige karakter van de kraai. Tien, twaalf, dagen duurde het, voor f 
hij zieh aan dat hatelijke voorwerp, dat niet stuk te hakken of fijn 
1) Voor den intelligenten lezer is het zekerlijk overbodig, te verklären,' dat 
met deze aanhaling van Goethe, niets anders bedoeld werd dan een slappe po- 
ging tot zelf-ironie. 
