89 
vormig in de rondte boog; hij vergezelde mij trouw bij dat werk, 
droeg een enkele inaal ook een takje aan, iets wat ik hem ook 
wel heb zien doen, zoo ik mij in huis teruggetrokken had, en hem 
van nit mijn kamer bespiedde, en scheen zieh bijzonder voor het 
nest in aanbouw, te interesseeren. 
Van binnen bekleedde ik ons nest met mos en dor gras en toen 
het gereed was, was het stellig zoo groot geworden als een ooievaars- 
nest; maar dit was geen bezwaar. Onmiddellijk, als ik ’s morgens 
zijn hok open deed, vloog hij naar de schuur en ging zieh daar, 
op of voor het nest zittende, te buiten aan allerlei zonderlinge gri- 
massen met kop, staart en vleugels; moest ik ze qualificeeren, dan 
zou ik zeggen, dat hij daar, bij tijden, aan hysterische toevallen 
lijdende was. 
Na half April was de paardrift alweer aanmerkelijk bekoeld, het 
paren met mijn schoen kwam niet zooveel meer voor en de belang- 
stelling voor het nest luwde met den dag. Hog wel vloog hij on- 
stuimig door het hok en tegen de tralies, als hij mij gewaar werd, 
om toch maar bij mij te komen, maar het leek wel of hij, eenmaal 
bij mij zijnde, gauwer genoeg van mij had, en dan ging hij er 
alleen van door, naar het Postkantoor, het gebouwtje van den Pro- 
testantenbond of naar den Bennekomschen weg, tusschen Reehorst 
en ’t Station. 
Yooral die laatste plaats, ongeveer een half mir van mijn huis, 
scheen bijzondere aantrekkingskracht voor hem te bezitten; daar 
vond ik heni steeds weer. Zag hij me, dan begroette hij mij op 
zijne gewone wijze en liet zieh zonder veel moeite pakken, zoodra 
ik den true met mijn schoen toepaste, maar ik begreep, dat ook 
die true spoedig zijn kracht zou verliezen. 
Het paren der vogels heeft geen ander doel, dan het bevruchten 
der eieren; buiten den slechts kort durenden paartijd onderhouden 
zij geen meer intieme connecties; ,,1’amour pour l’amour” komt 
bij hen niet voor. Wat Zola in zijn „Fécondité” neerschreef: „Tout 
; amour qui n’a pas pour but 1’ enfant est une saleté”, mögen de 
menschen zieh voor gezegd houden, de vogels bedrijven een der- 
gelijke „saleté” nimmer. Uit den aard van hun wezen niet. Men 
zou hier mögen spreken van een kenmerkend onderscheid tusschen 
vogels of dieren in ’t algemeen en menschen, en wanneer Beaumar- 
chais min of meer schertsend opmerkt: „Boire sans soif et faire 
l’amour en tout temps, c’est ce qui distingue l’homme de la bête”, 
dan zal men moeten toestemmen, dat deze als een paradox klin- 
i 
