91 
En zoo was het Mei geworden, en mocht ik constateeren, dat 
mijne schoenen al hun charme voor mijn roek verloren hadden. 
Uren bleef hij van huis en de grootste moeite had ik hem nog in 
handen te krijgen. Daarbij leefde ik in voortdurenden angst, dat hij 
door vreemden gegrepen, misschien wel geschoten zou worden. Nu 
had ik geen rust meer, en ik voorvoelde, dat, zoo ik geen maat- 
regelen nam, mijn vogel voor mij verloren zou gaan. Er waren 
menschen, die hem voerden en met wie hij te vertrouwelijk werd 
naar mijn’ zin; in den tuin van Hotel „Welgelegen” bi] 't Station, 
snoepte hij mede van den room van de klein tj es koffie der offi- 
cieren en in den nacht van 8 op 9 Mei bleef hij, voor ’t eerst, 
buiten zijn hok overnachten, in een’ kastanjeboom van den hotel- 
tuin. Den volgenden morgen, bij ’t krieken, was ik er al; netjes 
liep hij met den schildwacht op en neer voor ’t kazernehek. Niet 
zonder moeite kreeg ik hem te pakken en toen nam ik mijn toe- 
vlucht tot het eenige middel, waardoor ik hem bij mij kon houden, 
hoezeer het mij ook verdriet deed, zoowel voor mij als voor hem, 
en kortwiekte hem den vleugel. Het was een wreed ding, maar 
ik was het ten slotte, ook voor zijn eigen veiligheid, verplicht. 
Gelijk met zijn’ gekortwiekten vleugel, is ook zijn oude ondeugd 
weer körnen opduiken; de jonge plantjes trekt hij weer uit de 
aarde, de matten worden weer uitgeplozen, de kranten weer tot 
snippers verscheurd, maar het tuintafeltje kan hij althans niet meer 
vernielen, daar is voor gezorgd. 
Maar strakjes, na den rui, als hij weer in ’t voile genot van zijn 
vliegvermogen is, hoop ik nieuwe vreugde aan hem te beleven, en 
wanneer ik hem tot het volgende jaar mag behouden, ben ik be- 
nieuwd of de paardrift zieh op gelijke wijze zal openbaren als dit 
voorjaar. 
Mijn roek heeft mij in velerlei Opzicht stof tot nadenken gegeven 
(de uitdrukking „Hij heeft kind noch kraai op de wereld” ') b. v., 
dingen zoo doet en niet anders, is een algemeen verspreide en geliefde opvatting 
van den homo sapiens. Ze is, ongelukkig genoeg, zeer dikwijls een dwaling. 
Wij hebben dringende behoefte, om te gelooven, dat wij rationeel handelen 
en zijn al zeer weinig geneigd om toe te geven, dat we denken en dingen doen 
zonder onszelf bewust te zijn van de motieven, welke onze opvattingen en han- 
delingen bepalen”. 
1) Dr. F. A. Stoet, »Spreekwoorden en Gezegden”, pag. 158, meent — en op 
goede gronden — dat kraai hier synoniem met haan zou zijn, en alleen ge- 
bruikt werd ter wille der alliteratie. 
