105 
Dat zelfs vreemdelingen — zooals in de hiervoren aangehaalde 
Kroniek van Jacob Lois gezegd wordt — wel naar Zeyenhuizen 
kwamen om tijdens de „schuddinghe” der jonge vogels het Bosch 
te bezoeken, weten wij ook uit Willughby’s Werk *), door Noze- 
MAN — gelijk den lezer bekend zal zijn — bij Ardea nycticorax 
en Platalea leucorodia geciteerd, waar laatstgenoemde auteur na- 
melijk zegt dat Willughby, toen meer dan honderd jaren geleden, 
,de Lepelaars bij Zevenhuizen in groot aantal in de toppen van 
hooge boomen nestelend aantrof, en zijn aanteekeningen over de 
Kwak naar een aldaar uit het nest verkregen jong voorwerp maakte. 
Uit John Ray’s Reisverhaal 1 2 3 ) nu blijkt mij dat deze in 1668, tus- 
schen 81 Mei en 5 Juni van uit Leiden een uitstapje naar het 
Zevenhuizensche Bosch maakte, ongetwijfeld wel in gezelschap van 
Willughby 4 5 ), en is het dit bezoek, waarvan in diens „Ornithologia” 
l.c. sprake is. Wat Ray over het Bosch zegt, laat ik hier woor- 
delijk volgen : 
„Before we left Leyden, we made a bye-journey to Sevenhuys, 
„a village about four leagues distant, to see a remarkable 
„grove, where in time of year, several sorts of wild-fowl build 
„and breed. We observed there in great numbers (1.) Scholfers, 
,,i. e. Graculi palmipedes, in England, we call them Shags J ), they 
1) Francisci Willughbeii Ornithologiae libri très, etc. Totum opus recognavit, 
digessit, supplevit Joannes Raius. Londini, MDCLXXVI. Pag. 204, § III. Cap. IV, 
pag. 212. 
2) Nozeman en Sepp, Nederlandsche Vogelen, dl. II, bldzn. 151 en 171. 
3) Mr. John Ray, Travels through the Low-Countries, Germany, Italy and 
France, with curious observations, natural, topographical, moral, physiological, 
etc. Also a catalogue of Plants, found spontaneously growing in those Parts, 
and their Virtues. London, 1738. Second edition. Vol. I, pag. 33. 
4) Zie over Francis Willughby (1635 — 1672) en John Ray (1627 — 1705): A 
Bibliography of British Ornithology, by W. H. Mullens and H. Kirke Swann. 
London, 1917. Pp. 486—88 en 650—52, alsmede: Britain’s Heritage of Science, 
by Arthur Schuster and Arthur E. Shipley. London, 1917. Pag. 259. 
5) Over het al of niet aannemelijke van de juistheid dezer waarneming was 
Dr. E. D. van Oort zoo vriendelijk mij zijn gezaghebbend gevoelen te doen kennen 
en mij toe te staan er hier gebruik van te maken. Het luidt als volgt: 
»Uit de door Willughby opgegeven maten is met zekerheid te besluiten, 
»dat van Phalacrocorax pygmaeus geen sprake is. Of de »Shags”, die hij 
»hier in Holland waargenomen heeft, wel tot Phalacrocorax graculus behoord 
»hebben, betwijfel ik ook zeer; evenzeer of de »Shag”, Corvus aquaticus 
» minor , sive Graculus palmipes , wel alleen de Shag van tegenwoordig, 
