109 
anders doen zijn, op de nakomelingschap heeft het geen invloed. 
De eenvoudigste voorstelling, die men zieh maken kan van het totaal 
der levende Organismen, lijktmij deze: Er bestaan slechts werke- 
lijk individuën. Deze individuën kunnen worden samengevat in 
kleinere en grootere groepen van practische of theoretische beteekenis. 
Zoo worden alle innerlijk-gelijke (genotypisch-gelijke) individuën 
samengevat tot eenzelfde genotypische eenheid. Alle bestaande in- 
dividuën zijn dus onder te brengen in een groot aantal van deze 
kleinste eenheden, van welke weer sommige gelijk, uiterlijk hebben, 
tot hetzelfde phaenotype behooren. Yolgens ervaring kan men de 
verschillende phaenotypen rangschikken in reeksen of groepen, die 
uiterlijk veel gemeen hebben. Het spreekt vanzelf, dat hierbij dan 
hiaten te vinden zijn. Tusschen de hiaten liggen dus groepen van 
phaenotypen, waaraan men meestal de beteekenis van ver-want- 
schapsgroepen toekent. Al naar gelang van de betrekkelijke grootte 
van groep en hiaten spreekt men van „élémentaire soort”, „Linné’sche 
soort”, „familie”, „geslacht”, etc. Hoe grooter het hiaat is, des te 
geringer acht men de verwantschap. 
* * 
* 
Elk product van twee genotypisch verschillende geslachtscellen 
is als bastaard op te vatten, waarmede het begrip bastaard ophoudt 
gebonden te zijn aan een vage voorstelling van onbepaald geringe 
verwantschap. Bovendien, daar bijna iedere Linné’sche soort een 
verzameling van meerdere, vaak van zeer vele genotypen is en 
kruising van vormen binnen deze soort als natuurlijk wordt be- 
schouwd, is de opvatting van het tegennatuurlijke der bastaard- 
verbinding hier allerminst mee in overeenstemming. 
Behalve op de beschreven, kunstmatige wijze, zijn de genotypen 
echter in andere groepen samen te vatten, die veel natuurlijker 
zijn en zelden met een der bovengenoemde groepen — élémentaire 
en Linné’sche soorten, etc. — samenvallen. In zulk een groep 
brengen we alle Organismen, die, met elkander gepaard, nakome- 
lingen voortbrengen : paringsgemeenschappen, syngameonten, zooals 
Dr. Lotsy in „La Quintessence de la théorie du Croisement” (Arch. 
Néerl. des Sciences ex. et nat., série III. B., tome III, 1917) deze heeft 
genoemd. Sommige nakomelingen van een syngameon kunnen min of 
meer tot absoluut steriel zijn. Andere zijn fertiel en ook het al 
i of niet fertiel zijn houdt geen verband met het al of niet be- 
hooren der beide oudervormen tot eenzelfde Linné’sche soort. 
Nevenstaand schema kan dit verduidelijken. 
