114 
genoeg. Ze bewijzen, dat levenskrachtige dioren ontstaan zijn, waar- 
aan meer dan één Linné’sche soort een erfelijk deel heeft geschonken; 
ze bewijzen tevens, dat deze dieren functioneerende gameten vor* 
men. Wat uit deze vruchtbare bastaarden zal resulteeren, zullen 
voortgezette kruisingsproeven moeten leeren. Zeker verwachten wij 
constante vormen er uit te fokken en daarmee-opnieuw to bewijzen, 
dat het niet absurd is aan te nemen, dat aan een nieuwe soort 
meer dan één Linné’sche soort ten grondslag ligt, hoezeer ook uiterst 
velen Lamarckistisch, Darwinistisch of mutationistisch evolutie längs 
anderen weg zoeken en een nieuwe soort uit één oudere soort 
achten te ontstaan. Of werkelijk bereikt zal worden, dat ook maar 
eenig licht over de afkomst onzer huishoenders zal worden ge- 
worpen is een moeilijk te beantwoorden vraag. Het toeval, dat ons 
onze weinige proefdieren verschafte, zal daar misschien grootendeels 
verantwoordelijk voor zijn. De natuur werkt tegelijkertijd, door vele 
eeuwen heen met een onnoemelijk uitgebreider materiaal, met 
meerdere genotypisch verschillende rassen van elk der wilde hoen- 
dersoorten. De mensch heeft misschien duizenden jaren gewerkt 
om al de typen zijner nut- en sierhoenders uit de wilde vormen 
näar voren te brengen. Of het — doelbewust — in een menschen- 
leeftijd mogelijk is een onderdeel van dit ontzaglijk werk te her- 
halen, of een resultaat te bereiken, dat daaraan ongeveer parallel 
ligt, is evenzeer een open vraag. Maar mij lijkt het op dit oogen- 
blik, met onze kennis, de aangewezen weg. 
Meppel, 28 Januari 1918. 
