75 
nachts; 
22. Boomleeuwerik. (Lullula arborea (L.) ). 111 
Doortrekkend in October en November, zoowel overdag als 
opnieuw bij invallende kou. Een aantal overwintert. 
(Hier als broedvogel niet voorkomend). 
23. Akkerleeuwerik. (Alauda arvensis L.). , . 
Trekt zoowel overdag als ’s nachts in groot aantal door gedurende de 
tweede helft van September, October en November; opnieuw bij invallende 
koude. Een deel overwintert. (Zie 00 k route: uit zee, land in — ►UostJ. 
Trekt veel zee längs boven het water. (Talrijk als broedvogel). 
(Groote Pieper. (Anthus richardi Vieill.)?). . 
Voorwerpen van deze soort kwamen in vrij groot aantal door en de vol- 
lende notities werden gemaakt: , - 
Vlucht minder schokkend dan die van een Graspieper; over het algemeen 
(hoewel toch echt pieperachtig) iets kalmer, meer als een langzaam op- 
schietende Leeuwerik. Waren de dieren zonder geluid te geven, vroeger 
doorgekomen, zoo zouden we ze door overeenkomst in vlucht, enz. stelhg 
allereerst voor Boompiepers gehouden hebben. Ze passeerden meest vrij, 
vaak zelfs zeer hoog, nooit in meer dan 1 voorwerp tegelijk. 
De lokroep kwam overeen met die van de Gele Kwikstaart; was meest 
iets scherper, weer te geven door een luid, eenigszins valsch, zeer ver waar- 
neembaar „tsji” of „tetsji”, meest bij regelmatige tusschenpoozen voort- 
gebracht, niet bij elke ruk. j on 
Betreffende een voorwerp, dat van zeer nabij waargenomen werd op 2 U 
September, werden de volgende notities gemaakt: „Grootte Geelgors streep 
op vleugels zeer duidelijk (dubbel?), pooten roodbruin, snavel geelachtig. De 
krop met een cirkel van scherp begrensde zwarte vlekjes; buitenste staart- 
pennen leken ons half wit. Roep, buitengewoon schel: „tuu , „tuu ; nep 
enkele malen een zwakke dubbeltoon als de padvindersfluit van de Boom- 
pieper”. (G. A. Brouwer en Jan Verwey). 
Volgende waarnemingen (telkens slechts in een exemplaar; alleen op 8 No- 
vember enkele malen gehoord, zonder te zijn gezien). 
20 September (het boven beschreven exemplaar). 
24 September, 19, 20, 22, 24 October; 4, 8, 13, 15, 19 en 24 November (Jan 
Verwey). 1 
Eagle Cearke zegt van een Richard's Pipit, die geschoten werd: 
„Its note was loud and single: flight undulating like that of the iree- 
Pipit, and not jerky like the Meadow-Pipit's”. (Deel II; pg. 88). 
Van Gätke, die ze in groot aantal op Hengeland waarnam, nemen we het 
volgende over: , , , . , , , 
, This call-note consists of a loud, rapid aud harshl-ejaculated r..r..ruup, 
sounding, in the case of young birds, almost like r . .r. .reep; this is con- 
firmed by the local name of this bird, which is derived from its call-note. 
This note the bird utters only once at every rise, except in some rare 
cases, when after being surprised, it rises suddenly repeating r..r..rup- 
riipp several times in quick succession. As the bird flies almost always at a 
great hight, and its extremely call-note is audible at a great distance, it 
betrays its presence to the shooter, while still far away; when the call — 
note is no longer heard, one may conclude with certainty that the bird has 
settled on the ground. .. , 
In the manner of flight this Pipit partly resembles the Wagtails, partly 
the Larks. If it is flying over a considerable distance at a not very grea 
elevation, it progresses in wide and shallow undulations, not however in so 
striking a manner as the Wagtail. The flight at considerable elevations i S 
more like that of the Larks. Arrived at the goal of its flight, the bird exe- 
cutes a fluttering or shaking movement before descending, previously tor 
a moment surveying the place on which it intends to alight as though to 
make sure that no danger is lurking for it there. In the course of its eleva- 
