29 
De vogel gaf aanvankelijk d'en indruk aan bet ven te willen strijken, 
doch dit gebeurde, waarschijnlijk door onze aanwezigheid, tenslotte 
niet; bet vloog toen, zonder ophouden eigenaardig roepend^ ,,reh, 
rèh”, in nocrdelijke ricbting vrij laag over en was, vlugger dan we 
wel wens cb ten, achter de dennemtoppen van den dicht stbijzijnden 
beuvel verdwenen. De zeer lange pootem, waarvan we meenden te 
zien dat bet hielgewricht nog buiten den staart u it stak, de körte sna- 
vel, de zwarte bovenzij met scherp daartegen afstekenden achtemig 
en de vrij spitse vleugels maakten die determinatie intusschen niet 
moeilijk! (Ad. Oomen en Jan Verwey). 
Tringoïdes hypoleucos (L.) — Oeverloop e x. 
De eerste exemplaren hooren overtrekken in den nacht van 4 op 5 
Mei in het duin achter „Ruigenboek" (onder Noordwijk) en den 5den 
Mei werd voor het eerst een klein aantal voedselzoekend aangetrof- 
fen aan de kanalen dler Amsterdamische Waterleiddng onder Voge- 
lenzang. Een aantal trok door of hield zieh op aan de bovengenoemde 
kanalen gedurende Mei, doch tegen het eind van deze maand in ge- 
ring aantal; 4 Juni ’s avondis voor het laatst voorwerpen genoteerd, 
overkomend (te Noordwijk-aan-Zee) in noordoostelijke ricbting. 
De eerste *) waameming voor den berfsttrek betreft een aantal, dat 
in den nacht van 19 op 20 Juli gehoord werd aan den Brandaris (J. 
Drijver), terwijl 20 Juli voor het eeràt weer 2 voorwerpen aan een 
der kanalen achter „Ruigenhoek” voedselzoekend werden aange- 
troffen. Vanaf dezen datum dan vrij wel geregeld Oeverloopers (in 
sommige nachten in zeer groot aantal) doorkomend gedurende Au- 
gustus en September; in klein aantal in October. 
Den 7den December werd een voorwerp van zeer nabij waargeno- 
men (gehoord en gezien) op het zuidelijke hoofd van de haven van 
I Jmuiden, waar het tusschen de bazaMblokken naar voedsel zöcht 
(G. Traanberg). 
‘ Dit is de eerste, ons bekende winterwaarneming. 
In Engeland overwintert de soort af en toe in zuidielijk Devon (A. 
Handlist of British Birds, p. 179) en Cornwall (Bull. B. O. C., XXII, 
p. 171). 
Hoewel deze waarneming zeer laat is, heeft ze o. i, toch niet op een 
overwinterend voorwerp betrekking. 
Stercorarius parasiticus (L.) — Kleine jager. 
De ingewikkelde vederkleeden en de groote gelijkenis der beide 
kleinere soorten, maken de determinatie der Jagers buiten zeer 
moeilijk. Indien het echter lukt bij voorwerpen van L. canus- grootte 
duidelijk witte vlekken op de bovenzijde der vleugels halverwege de 
1) Zeer waarschijnlijk werd reeds 19 Juli ’s avonds een voorwerp gezien aan de 
Water partij (Scheveningsche Boschjes). 
