41 
zijn echt hollandsehe vaderzorg naar voren en luidt zijn antwoord 
op het vriendelijk bemiddelingsaanbod: 
Je ne saurais me résoudre â les accepter, vu que mon fils est 
encore trop jeune pour se trouver en quelque sorte plus ou moins 
indépendant et privé de surveillance et de contrôle assidu. . . . 
Temminck brengt zijn zoon zelf naar Neuwied op een kostschool, 
waar hij zieh stellig van de „surveillance et contrôle assidu" zal 
hebben overtuigd. 
Wat Temminck voor zijn kinderen was, gold zeer zeker ook voor 
zijn ondergeschikten en voor hen die met en onder hem werkten. 
Door zijn beminnelijken, hoffelijken orngang wist hij alien aan 
zieh te binden, door zijn soberheid en vlijt alien te beziielen tot 
uiting geven aan den grootst mogelijken werklust. Dat was het ge- 
heim van den opbloei van het Leidseh Museum, van den voortgang 
van het Natuurhistorisch onderzoek in onze Oost, waar Temmiinck, 
schoon hij er zelf nooit reisde, toe aanzette, en waaraan hij leading gaf. 
Met Reinwardt staat hij in nauwe betrekking, miaar van Blume wil 
hij niets weten, hij lucht zijn hart erover in een brief aan van de 
Cappelle waarbij de Directeur van 's Lands Plantentuin er siecht 
> afkomt. 
Voor de jc-ngelieden die de Oost gaan exploireeren koestert Tem- 
minck greote sympathie. Met Kühl correspondeerde hij reeds toen 
deze nog student te Groningen was en hem verslag deed van zijn orni- 
thclogische excursies längs het Waddenstrand. Diard, wellicht spe- 
ciaal om zijn Fransche afkomst, gemiet Temminck' s voorspraak en 
over Schwaner maakt hij zieh in een zijner brieven ongerust, we- 
gen s het lang uitblijven van berichten. 
Het ligt hier niet op onzen weg Temminck’ s aandieel te schetsen 
in het Natuurhistorisch onderzoek van onze Oost. Wie echter het 
belangrijke werk „Indisch N atuur onder z o ck " van Dr. M.. J. Sirks 
naslaat zal telkenis ervaren hoe Temminck' s invloedrijke persoon 
aan dat enderzoek leiding wist te geven. 
Leiding bleef Temminck geven, tot zijn dood toe en „Directeur" 
bleef hij -ook. Hoe zeer de samenwerking aan het Leidsch Museum 
bewonidering afdwong, Temminck bleef de eerste en handhaafde 
dat standpunt, wat uit verschillende brieven blijkt. Zoo schrijft hij 
aan zijne vrouw: 
. . . .„Het pakje met de adelaars is waarschijnlijk van den Heer 
Brandt van Petersburg. Doe het maar open en meid mij den inhoud, 
doch laat niets aan Schlegel of Susanna daarvan zien, want alles 
wat niet van het Ministerie kemt, raakt hun niet." 
En elders: 
....,, Het pak van Kolonien en alles wat van daar komt moet 
stil en zonder er mensie van tie maken door U geborgen worden. 
De drie brieven, zoo daar die Stempel van Binnenlandsehe zaken 
cp staat kunnen door U aan Susanna gezonden worden 
