42 
Leest men hiernaast Susanna's van onverdeelde bewondering ge- 
tuigende levenschets van C. J. Temminck, dan meet men de slotsom 
trekken, dat Temminck, in weerwil van zijn ,,op zijn stuk staan" 
door zijn beminnelijke cmgangsvormen toch ieder voor zieh won. 
Immens Temminck en Schlegel werkten omafscheidelijk samen en 
Susanna was in den waren zin des woordis: Temminck's rechter- 
hand! Welliicht was dleze ccmbinatie van karaktereigenschappen juist 
het geheim van zijn krachtig directeurschap. 
Hij heeft gewerkt zoolang het dag was. Tot in zijn laatsten levens- 
jaar kwam Temminck, als hij te Lisse buiten woonde, twee maal 
per week naar Leiden toe, waar hij in zijn werkkamer tusschen 
boeken en opgezette dieren als begraven zat. Dan ging hij genoeglijk 
koffiedrinken bij Dr. van Kaathoven, zijn vriend, wiens dochter — nu 
wijlen mevTGüw Versler van Wulverhorst zieh Temminck nog zeer 
goed herinnerde, als een eenvoudige en beminnelijke gast. 
Alcohol gebruikte Temminck nooit, aan den maaltijd dronk 
hij een matig glas wijn. Zooveel te meer was hij op zijn siigaartje 
gesteld, waartoe het tcen algemeen bekende merk „Woodville M bij 
hem in de gunist stond — de krasse tachtigjarige zal er heel wat 
in de asch hebben gelegd. 
Temminck’s ontspanning was tot zijn diood toe die jacht, doch ook 
de ontginning van zijn duin ging hem ter harte. Konijnen beschouwde 
hij als lästig ongedierte, dat opgeruimd dienide te worden. Kruit en 
hagel was er heim te kostbaar voor, daarom ving men ze met netten 
en kwam dan de poelier uit Noordwijk, met hondekarren, den buit 
weghâlen. 
Aan P rins Max von Wied met wien hij gaarne over de jacht lief- 
hebbert, schrijft hij in 1854, als hij zijn excuses aanbiedt voor een 
lang uitgebleven antwoordi: 
.... ,,Mais un fameux chasseur de grosgibier trouve facilement 
des circonstances atténuantes pour excuser son confrère qui n’est pas 
moins ardent que lui â poursuivre lièvres, perdrix et bécassesi, avec 
les lapins qui, soit dit en passant, font mon désespoir dans mes 
cultures de céréales et de pommes de terre, et qu'une guerre d'exter- 
mination de 1500 année commune, ne parvient pas plus à détruire, 
que les alliés ne réussissent à tuer et à renverser les Russes en 
Crim ée ! ’ ’ 
Merkwaardiig voor dien tijd was de uitgebreide en keurig inge- 
richte faisanterie, die Temminck op zijn mooie jachtveld het ,,Paar- 
denkerkhof” onderhield, en waarover zijn bekwamen jachtopziener 
Marielis Weijers ging. Temminck’s fasanten jacht was gerenom- 
meerd. 
Een buitengewoon schütter was Temminck niet maar wel een 
groot liefhebber, die niets schooners kende dan met geweer en hond 
door Holland's duin te dwalen, een jager van den ouden Stempel 
— die he la a s verdrongen werd en nog wordt door den getallen- 
