49 
dennentakkenbestaande, was vrijwel plat. Daaronder lag dood takken- 
materiaal zonder zichtbare regelmaat. Er was ten stetigste geen spoor 
van nestbekleeding met veeren of anderszins, dus het gewone type 
van groote roofvogelnestem. Ook bij het nest van 1918, waarbij ik 
een der jongen optilde, weet ik mij ten stelligste te herinneren dat 
de dieren op groene diennentakken lagen, zonder eenige veerenbeklee- 
ding van het nest. Wat dus in tegemstelling is met de opgave in 
B r e h m. 
In het nest bevonden zieh drie groote jongen, bruin van kleur met 
lichtbruine teekeming van lenigtestrepen, en hier en daar nog met 
vlokken wit nestdons. De dieren waren dus in een veel ouder stadium 
dan het broedsel van het vorig jaar, toen de waarneming een paar 
weken eerder viel (Pinksteren 1918). 
Zoodra ik den ©ersten keer over den nestrand keek, hief het drietal 
een luid geschreeuw aan van snel opeenvolgende stooten, zooals ook 
de ouden doeni. Dit geschreeuw word nu en dan door de oude vogels 
van uit de verte beantwoord. Van deze oude vogels merkte ik verder 
niet heel veel. Slechts één keer gedurende den geheelenj middag, dien 
ik bij het nest doorbracht, vloog er een over den top van den boom f 
zoodat duidelijk den grijzen dwars gestreepten onderkant te zien was. 
Overigenss zag ik ze slechts ver weg op den top van een den of hoog 
in de lucht. 
De jongen, waarvan er een duidelijk kleiner was dan de anderen, 
stonden met opgetrokken vleugels klaar om zieh te verweren. Spoe- 
ddg hidden zij op met hun gescheeuw, maar ze hiielden in Inert begin 
de blauwige snavels nog open, als 't ware om klaar te zijn voor ’t ge- 
val er verder nog ongewone dingen zoudlen gebeurem. Op de foto 
hebben zij den bek reedls weer gesloteru. 
Tot mijn verwondering liet de kleinste, die het dichtst bij mij 
stond, zieh beetpakken zonder zieh met zijn snavel te verweren. Hij 
werkte meer met zijn pooten en klauwen, die sterk en dik waren en 
flink konden knellen. Ik plaatste hem weer op het nest en maakte 
tcebereidselen voor het fotografeereni. 
Dit kieken bracht eigenaardige moeilijkheden miee, omdat de boom, 
hoog en dik was en de onderste helft zondier takken. 
Naar boven geklommen liet ik een touw neer, waaraan mijn helper 
het toestel vastbond, dat omhoog geheschen werd en op dezelfde ma- 
nier gevolgd werd 1 door de platen,. Ik moest de opname uit de hand 
maken, los staande op een gevorkten tak. Weliswaar had ik de zon 
een beet je van terzij, maar de tak, waarop ik stond, was de eenige ge- 
schikte. Doordat ik echter zoodicht op het nest stond, kwam het ach- 
terste jong erg buiten het brandpunt. Het resultaat is een hier niet af- 
gebeelde foto; op deze foto is echter heel duidelijk te zien>, dat de iris 
van het oog een lichte rand is geworden, dus in werkelijkheid niet 
geel was (dat op de foto donker zou geworden zijn), maar lichtblauw. 
De tweede foto heb ik gemaakt vanuit een naburigen boom, waar 
