57 
maten nog over de twijfelachtige typen zoudien beslissen, viel ook 
in duigen. Ik kreeg (met verwaarloozing van deelen van halve m.M.) 
de volgende maten voor het legsel van 6: 16 X> X 12, 16 X 12X, 
16 X 1234, 16 X 12, 16 X 12, i6 X 12; en voor dat van 8: 16 X 12X>, 
16 X 12, 16 X 12, 16 X 12, 16 X 12, 16 X 11 X, 15X X 11H, 
15X X 1 1 X>. Na het onderzoek legde ik die eieren dladelijk weer in het 
nest. 7 Juni waren alle eieren op één na (een schierei, dat ik uiitbliesj, 
uitgekomen. 21 Juni vond ik bij het controleeren het deksel open. Tot 
mijn ergernis was de inhoud met nest en al verdwenen. 
Daar ik de twee broed'ende vogels, wegens hun gelijke grootte, 
beide zoo goed als zeker voor wijfjes hield, zouden het twee broed- 
sels van verschilfende wijfjes geweest zijn; dat het echter één kolos- 
saal legsel van één wijfje, waarop het mannet je mee hielp broeden 
geweest is, kan ik niet met afdoende bewijzen weerleggen. 
Alkmaar , October 1919. L. VAN T SANT. 
Naar aanleiding van bovenstaande mededeeling zij het mij vergund hier aan te 
halen wat No zeman bij het Boomkruipertje aanteekenl, luidende als volgt: 
,,Men verzekerde mij, dat ’er somtijds nesten van deeze Vogeltjens werden uit- 
gehaald, met 18 of 20 eyeren. ln ’t einde van de gezegde maand (bedoeld wordt 
hier: Juni) vond ik dit ten deele bewaarheid. Ik had het vermaak een broed jongen 
te zien voor den dag koomen. Ik telde ’er 14 stuks by elkander.’’ 
A. A. VAN PELT LECHNER. 
J ) Nederl. Vogelen, I, p. 60. 
De Graspieper in den Winter* 
Menigmaal trof ik des winters op de hei en in de zandstuiivingen 
achter mijn vrcegere wooing te Eide gelegen, een pieper soort aan, 
waarvan ik niet met zekerheid dorst te zeggen welke het was. Bij 
vele hcnderden bewegen zij ziich op de messen, die op deze schrale 
gronden groeiden en waarmede zij zoo geheel in kleur overeen kwa- 
men, dat ik ze eerst, als ik zeer nabij gekomen was, en ze opvlogen, in 
’t oog kreeg. Wat zij daar wel vonden, heb ik nooit kunnen begrij- 
pen, want hoe ik ook de plaatsen, waar zij in groote vluchten bezig 
waren, onderzocht, lets eetbaars, van plantaardigen of dierlijken 
aard, kon ik niet ontdekken. Ten slotte schoot ik enkele exemplaren 
om aan alle onzekerheid een einde te maken en toen bleken het ge- 
wone Graspiepers, Anthus pratensis L. te zijn. In alle wintermaanden 
van November tot Maart nam ik ze op deze plaatsen waar, maar met 
half Maart waren ze verdwenen en stellig naar hun broedplaatsen 
vertrokken, die, gelijk bekend, niet op de heide maar in de weiide of 
drassige landen gezöcht moeten worden. 
