VII 
Neque speciei notio utrum certa quadam et immutabili definiatur 
naturse proprietate nec ne, satis exploratum videtur. Diu creditum 
est, hanc proprietatem in eo positam esse, quod seminibus et ovis se 
propagare possent, servata forma parentibus propria. Sed et varieta- 
tes et subspecies inveniri verisimile est, quarum quse propria sunt in 
iis maneant, quce seminibus nascuntur et ovis, et dubitari vix potest 
quin bj^bridae sint, quae propagentur, ne de illis dicam, de quibus cre- 
ditum est parthenogenesi natas fuisse. Sed in hanc quaestionem dili- 
gentius inquirere nescio an hic supervacuum videatur, si quidem illud 
in dubium vocari non videtur, quin species natura sint, non nostris sys- 
tematibus, effectae. 
Illud vero etiam difficilius sit statuere, num generis, familiae, etc. no- 
tiones certis quibusdam proprietatibus naturae definiantur. Quae prius- 
quam inventae erunt, quomodo appellationes illas generis et familiae 
adhibeantur, ingenio relinquatur et acumini, quo quisque similia com- 
parare atque una appellatione comprehendere intelligat. Nos tamen 
infra revertemur ad ea consideranda, quae systematico respectu maxi- 
me esse propria generi et majoribus illis systematis notionibus existi- 
mamus. 
Nobis igitur ad qua'stionem illam a Lindleyo, Friesio, cet., tracta- 
tam ita fere respondendum videtur; Quae nos per se et, utajunt, con- 
crete exstare videmus, folia sunt ac rami, arbores et silvae. Sed utrum 
qua harum formarum folium habeatur an arbor, unum individuum 
an individuorum compositio, id ex nostra definitione pendet, qua sta- 
tuimus, quid folium intelligendiim sit, quid ramus, et ex eo modo 
quo has definitiones ad quamque rem judicandam accommodamus. 
riis, quae de hac re feruntur, sententiis dissererem, demonstrare cona- 
tus sum (cfr. quoque tractatum de Stipulis plantarum) Steenstrupii de 
individuo vegetabili sententiam veram esse. Ipsa illa Brauniana dis- 
putatio multa habet, quibus haec confirmetur sententia quae A 
Cray in nota disputationi Braunianae conversae affixa tradidit). Nuper 
vero Friesius (Ofvers. af Kongl. Wett. Ak. Forh. 1851 p. 139) totam 
hanc de notione individui concertationem quasi futilem damnavit, quum 
quereretur testimonio esse eam, philosophiam ne primoribus quidem 
labris eos tetigisse, qui non intelligerent, fieri posse, ut id quod sen- 
su latiori dicatur individuum, multa quasi secunda individua, multis 
distincta gradibus, in se comprehendat. Quantum ego illam discep- 
tationem cognovi, semper concertantibus id propositum fuit, ut repe- 
rirent individuum plantae, quod ei, quod in animalibus dicitur indivi- 
duum, responderet. Individuorum autem varia genera dici posse, id 
numquam, quod sciam, in dubium vocatum est. Quod si supervacuum 
sit constituere, quid in planta individuo animali respondeat, etiam li- 
ceat statuere ceterarum plantarum unum pollinis granum Ericoidea- 
rum et Asclepiadearum compositis pollinis corporibus respondere; et 
omnis revera partium definitio supervacua habenda esset. 
