XLI 
ceteris discrepet. At hac nostra eetate, quam ssepe in eorum libris, 
qui videri velint se naturale systema sectari, artificialem methodum 
adhiberi videmus! Quam saepe generis species, genera familias, cet., 
ex definiendi commoditate magis quam ex naturali affinitate disponi! 
Genera quam saepe sunt tota artificialia, in iis maxime familiis, quae 
naturales appellari solent! Nonne nihil fere interesse existiment, utrum 
unum statuatur genus an in plura dividatur, quae quo nitantur charac- 
tere, nil refert, modo constans sit. Nonne, si quod genus ex una con- 
stat specie, supervacuum existiment, qualis ejus speciei habitus sit, do- 
cere, quamvis dubitari non possit, quin haec species non minus quam 
illae, quae uno genere multae contineantur, suam habeat naturae habi- 
tusque proprietatem. Nonne in iis libris, in quibus dubitari non pos- 
sit, quin summa cernatur hodiernae scientiae perfectio, saepe rem tentari 
videmus, si adhibitis diagnosibus naturalis plantarum ordinatio tironi- 
bus ad cognoscendum facilior reddi possit? Nonne multos saepe cha- 
racteres excludi, quod difficilius observentur, nonnumquam plures qui 
sint ordines, in unum redigi, quod nisi certo tempore nullus character 
observari possit *j. 
Forsan quispiam dixerit inutilem laborem susceptum fuisse, quod 
quae tamquam primae lineae sint systematologiae, eas nos hoc loco re- 
tractavimus. Sed aut nos fallimur, aut in libris nostrae aetatis vel prae- 
stantissimis contra illa principia tam saepe tamque graviter delinquitur, 
ut videamur excusari posse, si quid de ea re monere ausi sumus. Nam 
aureae illius Linnaeanse regulae Character non dabit genus, sed genus 
characterem in dies magis obliviscuntur Botanici, ii etiam qui pro sys- 
temate naturali vel acerrime pugnant, qui Linnaeo aliquando vitio ver- 
tunt, quod is naturali systemati, quominus perficeretur et cognosce- 
retur, obstiterit. 
VI. INatlirale systema quomodo a Botanicis inventum 
fuerit et expositum. 
Prima hujus scientiae retate, ([uum penitiori formarum cognitioni 
opera non daretur, sed ut quisque character primus aspicientium ocu- 
*} Haud scio an cum his quodammodo cohaereat, quod de nomen- 
clatura aliquando pugnatur. Quaeritur enim utrum generi aut speciei 
ejus scriptoris nomen adseribi oporteat, qui vel nomen indiderit vel in 
nominis scriptione literam emendavit, an ejus potius qui qure sit idea 
ordinis invenerit statueritqiie? Utrum nominis major vis est, an ejus 
quod significatur nomine? Quod scriptoris nomen subscribitur, utrum 
ideo fit, quo facilior fiat definitio, quo commodius reperiatur aut figura 
aut diagnosis, an id spectatur potius ut significet, quomodo intelligenda 
sit rei appellatio? 
