XLV 
VII. De formarum similitudiue, in iis conspicua quje 
eandem habent Organisationis normam, ei conveni- 
entia contraria, qua in singulis quibusdam par- 
tibus cernitur: sive de eo quod difiert inter affi- 
nitatem et analogiam. 
Nulla hic valet regula a priori, nec una 
vel altera pars fructificationis, sed solum sim- 
plex symmetria omnium partium, quam not» 
seepe proprife indicant. Linn. 
Jam Jussieuana illa characterum aestimatione duo et diversa simi- 
litudinum genera constitui videntur, quorum unum veram significat 
affinitatem, alterum eas complectitur similitudines, quae vel inter longe 
diversos ordines exstare possint, neque iis ulla ordinum cognatio decla- 
retur. Jam supra vidimus quomodo diversitatem characterum inter- 
pretatus sit Jussieu, quomodo a recta via delapsus et naturali omissa 
methodo systema, quod ad superiores ordines attinet, artificiale condi- 
derit. Atque recentiores quidem omnes fere Jussieui secuti sunt ve- 
stigia, nec, quod ego sciam, nisi a paucis et ah his ipsis paullo obscu- 
rius significatum est, inter res naturales diversa esse similitudinum genera. 
In Agardhii aphorismis Botanicis, Lundcc 1819 p. J9, heec leguntur; 
”ab inferioribus ad superiora sensim progressa est natura et quidem in 
variis viis et diversis modis. Unde series illse corporum in varia di- 
vergentes, semper tamen in perfectiora tendunt', unde inter inferiores 
formas superiores sa;pe efflorescunt, sed rudes et veluti experimenta 
— — — inde factum est, ut l;o analogia qucedam et similitudo in di- 
versis seriebus vegetabilium interdum cernatur, quasi progressa esset 
natura ad perfectionem per eosdem gradus sed diversa via; ut 2;o an- 
ticipationes formae perfectioris in plantis inferioribus non raro obve- 
niant; ut etiam in plantis superioribus regressus ad formam imper- 
fectiorem ; et ut 3;o formae illae normales aut ejusdem gradus, aut su- 
perioris, ita interdum confluant ut a'gre limites observantur. Duplex 
est itaque affinitas plantarum, aut ea quae oritur e transitu ab una 
forma normali ad alteram, aut ea, quae versatur imprimis in anticipa- 
tione formae superioris aut regressu in formam inferiorem”. — Ex 
quibus suspicari licet, haec fere scriptoris menti obversata fuisse: Tria 
esse similitudinum genera: l:o unum, quod eandem formam normalem 
significaret (= archetypam Ag.); 2:o alterum, quod diversarum seri- 
erum significaret formas analogas fex simili collaterali metamorphosi 
ortasj; 3:o tertium earum, qua; essent aut superioris formse anticipa- 
tiones aut ad inferiorem regressus (quarum causa esset successivae me- 
tamorphosis aut major aut minor perfectio). Sed his omnibus dissi- 
milia genera affinitatis significari vult, neque in expositione systema- 
tica haec inventa umquam adhiberi invenias. 
