XLVIll 
in utroque systemate esse videntur, ex ipsa artificiali disponendi ra- 
tione necessario provenire, eodem modo quo in systemate sexuali or- 
dines digynia, trigynia etc. in unaquaque fere classe reveniunt et in- 
vicem sibi respondent. 
Jam vero apud Friesium bjec leguntur: "Quanto quis ingenii acu- ^ 
mine in natura; investigatione versatur, is maxime in eo cernitur, si 
a sola cognatione (ab analogia) veram affinitatem distinguere pos- 
sit. Quae mentis magis quam oculorum acie perspicitur. Quum j 
enim cognatio — analogia — in partium forma cernatur, fit, ut ea ad- 
spicientium oculis facile occurrat: vera autem affinitas, quum in totius 
vitae ratione atque progressu sita sit, nemini adparet, nisi ei, qui cum 
aliqua judicandi facultate in natura contemplanda versetur. Quo cer- ' 
ta constet regula, qua quoque tempore judicetur, quid interiorem sig- 
nificet affinitatem, quid cognationem — analogiam — , rationes quaedam 
constituendae sunt, qua; ad omnia pertinent”. Ex quibus verbis si id i 
colligere licet, analogiam dici certum et remotiorem affinitatis gradum, i 
ut alii sint characteres, quibus indicetur affinitas, cognationis (analogiae) 
alii, hoc quoque existimamus falso statui. Quemadmodum enim Na- l 
tura et propiores habet et remotiores affinitates, sic in natura inveni- 
niuntur formae, quae quamquam diversarum sunt serierum, (ut, si cum 
iis comparentur, quae ejusdem sunt seriei, affines non sint) tamen prop- 
ter fortuitam quandam similitudinem, — quod aut eundem tenent evo- 
lutionis gradum, aut in iis certae quaedam partes eodem modo confor- 
matae sunt — analogae sint et quidem aliae aliis magis. Sic igitur no- 
bis perspicere videmur, et affines formas esse et analogas, quarum iitrae- 
que et magis et minus: affines formas posse habere analogiam (et re- 
vera haec in iis frequentior est, quam in illis, quae non affines sint), 
analogiam vero etiam inter formas non affines exsistei’e. Hinc effici- 
tur affinitatis et analogiae notiones inter se quodammodo contrarias 
esse; neque enim nos adduci possumus, ut altera alterius gradus su- 
perior sit* *). 
compositiones, quibus id summum ultimumque propositum est, ut spe- i 
cierum distinctionem adjuvent. 
*) Illa, quam nuper laudavimus, dissertatio (Mac Leay in Linn. , 
Transact.} aliorum studia excitavit ad eandem defendendam sententi- 
am; ut Kirby, exemplis ex Insectis ductis, novam doctrinam illustrare 
studuit. Qui sibi persuaserat, quo plura complexa esset nosti-a inves- 
tigatio, eo magis perspicua nos deprehensuros esse vestigia consilii, , 
quo Creator organismos revera non affines ea, quam dicit "symbolical i 
relationship”, inter se conjungere voluisset. Westwood autem (Linn. 
Trans. XVIII. p. 409) demonstrare conatus est, affinitatis et analogia; 
notiones prorsus relativas esse. Ut Hirundinem et Vespertilionem ana- 
logiam habere, si cum aliis Avibus illa, cum mammalibus hsec compo- 
natur, easdem, si cum invertebratis comparentur, affinitatem. 
