LXIII 
evoluto sfepe exsistunt, glandulse, squamae et quae cetera sunt. Fieri 
I potest, ut in plantis dissimillimis — Nelumbio et Trapa, Solanaceis et 
I Bignoniaeeis, in Mirabili et Tamarice — multae inagnaeve evolvantur, 
sed in illis formis, quae illis affines sunt, aut nullm aut vix animad- 
^ vertendae. Illa pars tori, qua efficitur ejusmodi dilatatio, in unoquoque 
I forsan typo aut ad magnam evolutionem pervenire potest, aut minus 
incrementi capere aut nihil fere, neque, qrrae hac vel illa congruant, 
I eam ob rem affines existimare licet. Si quis igitur Caryophylleas, 
I Portulaceas, Paronychieas. Chenopodieas, quod toros dissimiles habent, 
j ad diversas classes refert — id quod in Friesiani systematis apud Dii- 
ben expositione proponitur — is non minus errare mihi videtur, quam 
si Salicineas et Cruciferas cum F'rancoaceis in unum conferret, quod 
omnes in flore glandulas habent. Quod unus quidam character for- 
1 marum quarundam communis est, eo formarum analogia quaedam 
declaratur: possunt hae formae affines esse', quam affinitatem quo quis 
melius demonstret, analogiae hujus testimonio quoque uti potest', at 
vero id quoque fieri potest ut longe inter se distent, neque illa ana- 
logia ulla omnino affinitas significetur. 
Ceterum flores phanerogamarum ad tres maxime typos quasi con- 
formati existimantur: in uno stamina et pistilla aut nuda sunt, aut 
’ simplici perigonio circumdantur', in altero perigonium duplex est, et 
constat corolla petalis separatis; in tertio petala in corollam gamo- 
I petalam comprehenduntur. .Tam a Jussieui temporibus satis constans 
fuit illa opinio, his dissimilibus formis dissimiles plantarum typos indi- 
cari, et ,lussieuan'a> illse classes Apetalse, Polypetalm et Monopetalm — 
■ licet sub nominibus interdum mutatis — in omnibus fere recentiorum 
I systematis recurrunt. Sed quaeritur, num hae dissimiles florum formae 
I typos diversos significent. An potius diversorum typorum analogas 
formas significant, in quibus cernitur, ad quem perfectionis gradum 
I perducta sit floris metamorphosis? 
' Satis, credo, inter omnes constat, gemmam floriferam metainor- 
: phosi gemnup foliifenc ortam esse; et differentiam inter illas duabus 
maxime rebus cerni: l:o quod constat gemma florifera partibus appen- 
I dicularibus (individuis) proprio quodam modo transformatis; 2:o quod 
! sub evolutione gemma' axis non in longitudinem extenditur, sed aut in 
disci formam dilatatur aut omnino non evolvitur; ex quo fit ut floris 
partes non in spiras distrahuntur, sed in verticillos contrahuntur. Jam 
i vero apparet, inter illam gemmam, cujus fere nulla facta est metainor- 
I phosis, et hanc metamorphosi omnino transformatam gemmam multos 
I medios gradus et cogitari posse et revera exstare, quorum modo axis 
. magis minus extensus sit, modo [tartes illm appendiculares tantummo- 
do ex parte transmutatfe sint. Atque crediderim, horum mediorum 
graduum nullam aliam formam cogitari posse, quam qua revera exstant 
flores diclines, apetali, polypetali, gamopetali. Ha-c recte statui, ipsa 
quoque ilorum evolutio docet; nam petala et sepala eodem modo exo- 
riuntur, quo folia fere nulla metamorphosi transformata ("ex. gr. folia 
