LXVll 
terioris coronee (calycis) partes saepissime diversis temporibus prove- 
niant, tamen est ubi una provenire videantur (Malvaceae). 
Quod igitur exteriores illae floris partes aut adsunt aut desunt, aut 
in clausos verticillos dispositae simul proveniunt, aut in indefinitis 
spiris successive, quod inter se separatae sunt aut in coronas gamo- 
petalos coaluerunt, quod aut magis transformatae sunt aut minus, etc. 
— Ilis nulla typorum diversitas sed disparis metamorphosis perficien- 
dae gradus significari videntur. Atque hi gradus vel in uno plantarum 
typo vel in altero exsistere possunt-, dant igitur characteres, quibus 
perfectionis quasi stadia, non affinitates indicantur — eodem fere mo- 
do, quo caulis foliosus floribus instructus axillaribus, scapus floribus 
racemosis, et receptaculum floribus capitatis, dispares metamorphosis in- 
florescentiae gradus significant et aeque in uno typo exsistere possunt 
atque in altero. 
Haec si recte disputata sunt, de iis quoque floribus, quos vocant 
irregulares aut melius symmetricos, aliter ac saepius fit judicandum 
videtur. Saepe enim corolla symmetrica affinitatem indicari existimant, 
ut Personatarum (Endlicher) vel Anisandrearum (/ussicw) nomine mag- 
num numerum familiarum dissimilium comprehendant, quasi hac una 
nota definita esset et distincta classis plantarum magna. Sed quaeri- 
tur, nonne verisimilius sit, communi illa nota sjmunetricae dispositio- 
nis certum eundemque diversorum typorum evolutionis gradum signi- 
ficari, ut forma; symmetricae analogae sint non affines. — Jam illud, 
quod (ex. gr. apud Endlicher) propter nimiam fructus varietatem prae- 
ter Personatas altera constituitur familia, in quam conferuntur multae 
formae, quarum corolla- symmetricae sunt (Nuculiferae, Endl.), credide- 
rim argumento esse, hanc floris formam diversorum tj’porum esse com- 
munem. Deinde si eas formas diligentius lustraveris, quae in regula- 
rium numero duci solent, inter eas quoque multas invenias, quibus flos 
symmetricus sit, vel saltem corolla, quae ad symmetricam dispositionem 
partium tendat. Sunt Lobeliacea-, Stylidieae, Dipsaceae, Valerianeae, Ca- 
prifoliaceae, Synantherae, etc., in quibus aut omnes flores habeant sym- 
metricos, aut aliae regulares, aliae irregulares coronas-, sunt (Lobelia- 
cea-) quae fere nulla alia nota ab affini familia (Campanulaceae) diffe- 
rant. Sunt pra-terea plantae (Xylosteum alpigenum), quarum in una 
eademque stirpe flores interdum quinis staminibus aequalibus praediti 
sint, interdum quaternis et didynamis; quarum in uno eodemque an- 
thodio (Corymbifera-) alii ad symmetriam tendant, alii verticillum re- 
gularem retineant. Tum symmetricam floris formam etiam in multis 
polypetalis plantis invenimus (Violaceis, Polygaleis, Tropaeoleis, Legu- 
minosis etc.), quas nemini in mentem venit propter floris symmetriam 
cum illis gamopetalis plantarum familiis comparare. Denique histo- 
riam evolutionis florum consultantibus apparet, flores symmetricos re- 
gulares institui atque aliquamdiu, dum in primo quasi stadio sunt, 
hanc formam retinere. Ex quibus omnibus collatis nonne nostro jure 
colligere videmur, symmetricam lloris formam modificationem quandam 
5 * 
