LXVIII 
ejus esse, quae dicitur regularis; quam ciim supra demonstravimus ty- . 
porum longe diversorum subsimilem videri posse, idem in symmetricam 
cadat necesse est, ut tlores symmetricos, si non in plerisque plantarum 
typis, attamen in permultis inveniri probabile sit. Atque si nostro 
jure sumere videmur, omnibus, qupecunque in natura fiunt, suum 
cuique rei finem suamque utilitatem propositam esse, haec quoque sym- j 
metrica floris evolutio cui serviat proposito, exquiri oporteat. Quae 
evolutio quum ita comparata sit, ut, ne qui flos ab aliis foecundari j 
possit, aut impediat aut certe difficiliorem reddat ejusmodi foecun- 
dationem, jam alio loco monuimus symmetricum florem ante alios mo- ; 
nogamicum considerandum esse; itaque hos flores eorum, quorum quis- i 
que sit, typorum formas perfectissimas esse habendos. Ex quo fit, ut il 
symmetrica illa corolla, quum in diversis typis certi cujusdam perfec- 
tionis gradus propria sit, is sit habendus character, qui analogiam in- , 
dicet, non (necessario) affinitatem. | 
Ergo his, quae disputavimus, id effectum nobis videtur, alias esse | 
floris dissimilitudines, quae ex indolis diversitate nascantur (ex. gr. ut 
numerum aut quinarium, aut quaternarium, aut ternarium sequatur | 
floris formatio), alias autem quae pendeant ex floris metamorphosis i 
aut minore aut majore perfectione, vel ex eo, quem quisque flos tene- 
at, aut superiore aut inferiore perfectionis gradu. Atque supra de- 
monstrare conati sumus ex duabus rebus pendere Systematis construc- 
tionem, ex organisationis ratione et ferfectione structura; hic vero in 
flore ea reperimus, quibus utraque res significetur; nam alios inveni- > 
mus characteres, qui ex institutae rationis (typi) dissimilitudine na- ) 
scantur, alios qui pendeant ex partium aut perfectiore aut minus per- 
fecta conformatione. Et quum in genere erret, si quis organisationis I 
rationem cum perfectione structurae quasi eandem confundat, tum spe- 
ciatim de flore hoc valeat. Supra docuimus, quaecumque ad unam 
eandemque organisationis rationem conformata sunt, ea ad unum or- 
dinem, unam seriem, referenda esse; intra vero ordinem ex disparibus 
evolutionis gradibus formas disponi. Quae si ita sunt, apparet, nec 
majores systematis ordines iis characteribus, qui ex floris metamor- 
phosis aut majore aut minore perfectione ducantur, niti posse, nec, 
quee quoque ordine contineantur, ex iis characteribus inter se ordinari, i 
quae a typi dissimilitudine ducantur. Unde efficitur, eas quoque sys- ■ , 
tematis sectiones, quas vocarunt Apetalas, Monopeta,las et Polypetalas, ^ 
natura non posse constitutas esse. Suam quisque typus formam et 
apetalam et polypetalam et gamopetalam habeat; nec minus unus quam > 
alter suam formam regularem, suamque symmetricam. Quae autem i 
inter has sint dissimilitudines, gi’adus significant, quibus gemma flori- 
fera ab inferioribus ad superiores formas escendit. 
4. Analogia fructus. 
Cum, ut flos, sic fructus gemma sit metamorphosi mutata, sequi- 
tur, multa ex iis, qiuc jam de flore docuimus, ad fructum transferri 
