LXIX 
posse. Et quum jam dudum intellectum sit, distinguendum esse inter 
eos characteres fructus, qui ex instituendi ratione (h. e. typo, ovarii 
structura) pendeant, et eos, qui ex evolutionis perfectione et forma 
(fructus capsularis, baccatus etc.) prodeant, et quum plerumque in 
minoris tantum dignitatis ordinibus constituendis fructus characteribus 
usi sint, satis erit de paucis quibusdam, quse huc pertineant, breviter 
monere. 
Quemadmodum supra demonstrare conatus sum, tepala utrum 
spiraliter disposita sint an verticillata, utrum libera sint an concreta, 
id ex metamorphosis perfectione pendere, sic ad quem gradum per- 
ducta sit successiva metamorphosis, id credo ex carpellis judicari pos- 
se, si aut in spiras disposita sunt, aut verticillum conficiunt, si aut libera 
inter se aut in unum coalescentia et concreta. Ubi axis minus con- 
tractus est, magnum carpellorum numerum inveniri verisimile est; 
idem ubi magis contrahitur, in verticillum necesse est componi carpella. 
Quemadmodum igitur magnus carpellorum numerus argumento non 
est Alismaceas, Ranunculaceas, Potentilleas affines esse, sic quod Ra- 
nunculacearum et Magnoliacearum, Rosacearum et Calycanthearum i- 
dcm carpellorum magnus numerus est, et spiralis eorum dispositio com- 
munis est nota, eo per se nulla earum familiarum ostenditur affinitas. 
Qua- ut unius ejusdemque typi possunt esse analogae formae (itaque 
affines), sic potest fieri, ut sint ex longe diversis typis analogae formae, quae 
ideo similes videntur, quod ad eundem gradum perducta est carpellaris 
gemmae successiva metamorphosis. Eodem modo Geraniaceae, Linaceae, 
Oxalidea-, cet., eo inter se similes sunt, quod alium quendam et, ni 
fallor, in morphosi carpellorum superiorem gradum communem habent; 
easdem vero diversorum inter se typorum esse, ceterarum partium 
dissimilitudine cernitur. Et quemadmodum Pelargonium in typo Gera- 
niacearum ad symmetricam dispositionem partium floris tendit, quemad- 
modum Dictamnus et Enipleurum suo qiiodque et diverso modo sig- 
nificant, posse inveniri in Rutacearum typo symmetricas formas, sic, 
credo, in Leguminosis typi Oxalidearum habemus formam eandem 
symmetricam, at perfectius perductam. Qiise ut sui typi unicum in 
legumine habeant carpellum superstes, id symmetrica floris evolutione 
necessitate quadam efficitur. Drupaceis quod item unum carpellum 
est, fructus gemmam eundem evolutionis gradum tenere significaverit; 
neque tamen inde ulla Leguminosarum et Drupacearum propior osten- 
ditur affinitas. Ergo sumimus, carpella numerosa et spiraliter dispo- 
sita, definita et verticillata, separata aut concreta, bina aut ad singula 
reducta non minus ad unum quam ad alterum typum pertinere, ne- 
que iis affinitates, sed diversorum typorum perfectionis gradus signi- 
ficari. 
Quemadmodum verticilli floris exteriores in Monocotyledoneis tri- 
meri, in Dicotyledoneis 4 — 5 meri esse solent, sic videtur statui posse 
carpella, ubicumque in verticillum simplex formata exsistunt, numerum 
verticiRis exterioribus parem sequi. Idem vero numerus, quemadmo- 
