LXX 
dum, si pluribus patet spatium, augeri videtur, sic, ubi minus est spa- 
tii, minui numerum probabile est. Neque igitur ternarius aut binarius 
aut quinarius carpellorum numerus ullam earum familiarum, quarum 
hoc commune est, affinitatem ostendi crediderim. Quod si in floribus 
gamopetalis et symmetricis frequens est numerus binarius carpellorum, 
id propter angustias spatii, quod in flore, cujus ad summum est per- 
ducta metamorphosis, organis intimis et ultimum provenientibus res- 
tare possit, necessitate quadam fieri, judicandum est, neque tamen ea 
re ullam plantarum gamopetalarum affinitatem ostendi. 
Verticillorum autem partes quod in flore plerumque alternant, 
eam causam esse probabile est, quod necesse sit spatium parcius dis- 
pensari et restrictius, quo sufficiat omnibus illis partibus, quae gemma 
floris continentur. Quae alternatio plerumque statim exsistit, ut pri- 
mum partes provenire coeperunt. Ubi spatium majus patet, ex. gr. in 
Ranunculaceis, ibi fit interdum, ut alia supra aliam proveniant partes 
(Nigella, Garidella), ut numerosa organa in receptaculo conico lineas 
verticales efficiant. Sunt ubi etiam in perfecto flore idem situs mane- 
at (petala ante sepala in Garidella)-, in aliis ipsius receptaculi cou tor- 
sione quadam effici videtur, ut verticales illee linea; magis magisque 
obliquae fiant-, quo fit ut partes in spiram disposita; cernantur. Quod 
hic tum demum, quum jam provenerunt partes, fieri videmus, idem 
probabile est in aliis aut ante quam proveniant factum esse aut simul 
fieri-, itaque qua; in flore multae variaeque sint dispositiones partium^ 
earum ex parte aliqua id causae esse, quod aut major aut minor fit re- i 
ceptaculi quaedam contortio. Quae quidem eo quoque confirmari vide- 
tur sententia, quod in iis plantis, quibus flores tribuuntur resupinati 
(Orchideis), axem evidenter tortum observamus. Si igitur in aliis plan- 
tis carpella sepalis, in aliis petalis anteposita videmus, diversa haec posi- 
tio ejusmodi cuidam, quae in receptaculo floris facta est, spirali torsioni 
potius quam — id quod nonullis probari videtur, cfr. Hoeper in Bo- 
tan. Zeit, 1846 — dissimilibus, quae evolvantur, carpellorum verticil- 
lis, adtribuenda apparet. Ergo iidem credimus, carpella quemadmo- 
dum fieri potest ut in eodem typo variis modis collocata sint, sic in 
longe diversis typis ad sepala et petala eandem situs rationem habere 
posse, nequaquam negantes, quo magis haec collocatio a vulgari discre- 
pet, eo plus causae esse, quod hoc novo argumento quodam confirma- 
ri existimemus plantarum affinitatem, si tota, quae inter ceteras plan- 
tarum partes intercedit, ratione haec significatur affinitas. Est igitur 1 
cur nobis persuadeamus, Oxalidearum et Geraniacearum affinitatis ar- I 
gumentum esse, quod in utrisque ante petala collocata sunt carpella: t 
sin vero in memoriam revocamus, eum verticillum, qui proximus an- ^ 
tecedit verticillum carpellorum, interiora dico stamina, ex adversum 
sepala insertum esse, apparet fieri posse, ut illa carpellorum col- 
locatio eam ob causam orta sit, ut alternationi partium satisfacia- 
tur. Quod si ita est, ex peculiari in his familiis staminum evolutio- I 
ne et positione nasci utriusque familia; (quoad dispositionem carpel- 
