LXXVl . 
diversitas quaedam dissimilem foecundaiitis materiae transmissionem 
significet. Quam sententiam si, ut a Brongniartio fit, ad omnia perti- 
nere velis, et exemplo Urticearum comprobatum putes radiculae situm 
manere eundem, licet mutetur embryi ad hilum positio, exceptionem 
credo habeas jjro regula. Nam plurima sunt exempla, quae docent, in 
plantis affinibus micropyles positionem ad ovarium saepe variam esse 
(Ranunculaceae et Anemoneae, variae Evonjmii species, Magnolia et Li- 
riodendrum, Vallisneria et Stratiotes, Haemanthus et Leucojum cet; in 
uno eodemque ovario Vallisneriae supremae et imae gemmulae inhaere 
dissimiles sunt). 
Ergo recte statui existimamus, gemmulae evolutionis et epitropum 
quendam t^quim et apotropum esse. Quod si in familiis vere natura- 
libus (Umbelliferis, Polygaleis, Oxalideis, Geraniaceis, Borragineis — 
Corneis, Fumariaceis, Balsamineis, Malvaceis, Labiatis) gemmulae evo- 
lutionem aut hunc aut illum typum sequi invenimus, jure sumi credi- 
derim, affines plantas in genere hac in re congruere. Atque si in 
una familia formae inveniantur, quaj quum aliis notis inter se discre- 
pent, tum gemmulae evolutionem dissimilem habeant, nonne est quod 
vereamur, ne, propter quas similitudines hae discrepantes formae una fa- 
milia comprehensae sint, eae analogias significent, non affinitates. Exemp- 
lo utar Simmondsiae et Buxi, quae praeter habitus diversitatem gemmu- 
las apotropas habent, quum in veris Euphorbiaceis epitropac sunt gem- 
mulae. Cruciferae praeter seminis differentias et floris habent gemmulas 
epitropas, Fumariaceae et Papaveraceae apotropas. 
At uterque typus, si gemmularum magnus numerus est, eo incli- 
nare videtur, ut in heterotropiam mutetur. Ex his igitur heterotropis 
formis judicari non potest, utrum earum affines inter epitropas an inter 
apotropas quaerenda* sint. Si affinitates (heterotropae) plantae certae sunt 
et exploratae, fortasse ex proxima quadam forma judicari licet, utrum 
evolutio epitropa an apotropa propria et typica esse videatur. In 
Spiraea gemmulae saepissime heterotropae esse videntur’, in Arunco epi- 
tropae sunt. Easdem in Hyperico et Cucurbita heterotropas invenias, 
in Elodea autem, Cyclanthera, Sicj-o apotropas. 
Sunt nonnullae plantae, quae ab ea, quam constituere conor, lege 
decedere videantur, ut affinium formarum gemmulae eadem sit evolutio. 
Ut Luzula et Tamarix gemmulas in basali placenta apotropas habent, 
in Junco autem et Myricaria gemmulae e parietali placenta epitropae 
exeunt. Neque tamen, si totius ovarii evolutionem consideraveris, du- 
bitari poterit, quin hoc loco eadem facta sit evolutio, quam in Mesem- 
bryanthemo fleri ostenderunt observationes Payerianae; Centrifugali 
quadam evolutione factum est, ut, quae basalis fuit placenta, parietem 
escenderit, quae in basali placenta fuit pars infima, (gemmulaeque imae), 
eadem in parietali suprema (gemmulaeque summae) facta sit’, finga- 
mus autem parietalem placentam in situm typicum basalem reductam, 
et gemmulae Junci, Myricariae eandem, quae est in Luzula et Tamarice, 
apotropam habeant collocationem. Tantum abest ut, quae in Luzula 
