LXXX 
(gemmulas simplicissimae forma?, nempe ad nucleos nudos reductas) 
dividitur, quorum suum quisque continet sacculum embryonis. Aliam 
exsistere hujus modificationem in Ailgicera, suspicatus sum, cujus ovu- 
la sic dicta sacculis embryonalibus, in placenta communi centrali 
immersis, forsan constituantur. In aliis denique plantis magis adhuc 
individuati (si ita dicere licet) exsistunt placenta? lobi (gemmulae) 
quum in his pluribus integumentis singuli circumdantur. Suus cuique 
gemmula? est in liis quoque sacculus embryonis’, tamen est ubi eadem 
gemmula sacculos plures contineri observaverint (Rosa). 
Ita vero si rem sese habere judicamus, gemmula non id est or- 
ganum, quod Phanerogamis omnibus commune videtur’, est sacculus 
embryonis, qui maximi sit momenti, nec umquam deesse possit. Quee 
cum ita sint, nonne est cur embr3mnis sacculum potius notioni ovuli, 
respondere censeamus? (^uam opinionem commendat et illud, quod 
propter simplicitatem ovi animalis notioni nescio an is magis congru- 
at, et quod habet analogiam quandam cum eo organo, quod in supe- 
rioribus Cryptogamis Archegoniorum est cellula centralis. 
His, qua; hactenus disserui, id efficere conatus sum, ut videretur 
statui posse, ut omnes planta? partes sic adparatum ovuli in variis evo- 
lutionis, magis minusve perfectioris, gradibus cerni. Qua;ritur vero, 
utrum verisimile est, hos gradus ordines diversos naturales, an dissi- 
milium ordinum inter se respondentia quasi stadia significare? Coni- 
fera', Gnetacese, Cycadea', Loranthacea', Santalaceae, utrum inter se affi- 
nes sint an analogae? Vix dubium videri potest, quod ad has quae- 
stiones responderi oporteat, si vera sunt, quae de aliarum plantarum 
partibus supra statuimus. Atque revera videntur e’a? plantae, in quibus 
cernitur ha’c imperfectior ovi evolutio, prioris cujusdam creationis esse, 
cujus reliquiae in hac, quae nunc est, permanserunt. Quemadmodum 
eae, quae recentiore creatione progenitae, et perfectiori ovi adparatu in- 
signes, dissimilium typorum plantae sunt, sic de prioribus idem statui 
posse videtur, ut, quod inter se congruunt, analogia potius quam affi- 
nitas significetur. 
Neque igitur possum mihi persuadere, Phanerogamarum ullas eo, 
quo nunc volunt, modo Gyiunospermeas esse; sed et minus naturam 
sequi videntur ii, qui ex Gymnospermeis propriam quandam sectionem 
regni vegetabilium conficiant, illis, quas vocamus Monocotyleas et Di- 
cotyleas, aut analogam aut proxime subordinatam. Quemadmodum ve- 
risimile est Gnetacearum proxime affines inter Loranthaceas esse, in 
Proteaceis Coniferarum, Santalacearum in Olacineis, sic Cycadearum 
in Monocotyledoneis esse conjicerem, in quibus Spadicillora* nonnullae, 
magis quam ullae aliae hujus nostrae creationis forma', ad illas reli- 
quias gentis quondam numerosae accedere mihi videntur. 
Qua haud scio an melius intelligi et quasi oculis subjici possint, 
si comparatione quadam — et si longius petita — uti liceat. Si nunc 
exstarent et a nobis cognoscerentur reliquia ex illa quondam celebri 
Fabiorum gente, quam mutata haec videretur atas, si cum illis, qui 
