63 
AiustolocjiikjE sutU quasi Aspidistreae aut Taccaceaj dicotyledo- 
neae, Cucurbitaceis, Sterculiaceis aut Lardizabalcis fore ana- 
logae^ an Sterculiaceis affinitate proximae, germine infero aut 
semi-infero praecipue diversae? (Tab. V. fig. 1.) 
De affinitatibus Aristolochiearum quam maxime dissentiunt Systema- 
lici. Linnaeus Sarmentaceis suis, una cum Menispermeis et Dioscoreis, 
easdem adnumeravit. Adanson cum Hypociste, Nymphaeaceis, Ilydiocbari- 
deis et Dioscoreis familiam iisdem constituit. A. L. de Jussieu classem 
propriam inter suas apetalas .Aristolochieis creavit. R. Brown embryonem 
ante germinationem esse indivisum observans, cum Monocotyledonibus qui- 
busdam, praecipue Dioscoreis et Taccaceis, affinitatem agnovit; ex observa- 
tionibus de Rafflesia concludere liceat eum postea Cytinum et Nepenthem 
Aristolochieis retulisse, easdemque esse Dicotyledonibus stricte Apetalis 
adnumerandas. Agardh Columnantherearum quandam classem Pistiaceis 
suis, Aristolochieis et Myristiceis creavit. Bartiing Aristolochieas, quibus 
Balanophoreas, Cytineas, Asarineas, Taccaceasque retulit, in ipso Dicotyle- 
donearum vestibulo disposuit. Endiicher vestigia jiremens .lussieuana, ad 
calcem apetalarum classem Aristolochieis formavit, cui praeterea Nepentheas 
adscripsit. A Brongniart Asarinearum clas.<;em, .Aristolochieis et Balanopho- 
reis constitutam, inter Santalineas et Cucurbitineas inseruit. Fries Cucnr- 
bitaceis potissimum affines considerasse videtur. Adr. de Jussieu Aristolo- 
chieas et a Cucurbitaceis, et a Nepentheis atque Balanophoreis paulisper 
remotas, nec aliis ordinibus magis adiiroximatas disposuit. Lindley in ul- 
timo suo de familiis plantarum opere nullam esse Aristolochiearum cum 
aliis plantis propinquiorem affinitatem confessus est; sed quasi in niiulio 
inter Endogeneas, Dictyogeneas et Exogeneas a natura positas, una cum Lo- 
ranthaceis et Santalaceis, ad calcem totius, in se revertentis, catenae Dicoty- 
ledonearum removit. 
Perigoniiim Aristolochiae cum sjiatha Aroidearum haud exiguam mon- 
strat similitudinem. Ex altera parte Aspidistra et Tacca, quas Aroideis 
propinquas considero, florem Asari mire referunt. Si itaque Dicotylcdoneas 
formam superiorem Monocotyledonearum considerare fas esset, Aristolo- 
chieas esse Aroidearum genti formam quandam superiorem, embryone dico- 
tyledoneo diversam, considerare propensus essem. 
inter Dicotylcdoneas Cucurbitaceaj habitu scandente, floribus diclini- 
bus, staminibus quandoquidem in columnam centralem conjunctis, antheris 
extrorsis et fructu infero quasdam offerunt analogias, praecijuie si Pangia- 
ceas, albumine instructas, Cucurbitaceis vicinas consideraremus. Attamen 
in aspectu totius planta?, in calyce magnopere evoluto Aristolochiearum, 
cujus contrarium in Cucurbitaceis, in numero et dispositione loculorum, 
stigmatum aspectu, in natura fructus et seminibus tot et tanta? sunt difle- 
rentia?, ut vix arctiorem (juandam affinitatem inter illas suspicarer. 
Magis forsitan omni respectu conveniant Lardizabalea*. Habitus ni- 
mirum eximie conveniens. Florum adspectus tristis et numerus ternarius 
idem. Ex ovario fere libero lleterotropa’ ad germen superum Lardizabalearum 
