100 
ranti quantum seminibus distant omnes, verisimilius adparuit congruentias 
allatas revera tantum analogiae cujusdam in evolutione floris nec vero af- 
finitatis indicia esse existimandas. Ex tota descriptione seminum Ophio- 
meridis a Miersio data, nempe eadem esse scobiformia, et testa relaxata 
diaphana reticulata cincta, nucleumque minorem homogeneum includentia, 
sequi putarem Ophiomeridem Burmanniaceis accedere, ut jam quoque ag- 
novit Miers. Ex figura data seminis, comparata descriptione Miersii, gemmu- 
las epitropas facile quispiam crederet; contrariam vero positionem ex fi- 
gura ejusdem organi Thismia?, a Griffiths data, suspicari liceret; hinc gem- 
mulas revera heterotropas esse forsan suspicandum. Structura floris This- 
miacearum a Burmanniaceis neque rngre deducenda; habitus cum his ma- 
gis convenit. Bhizomati tuberoso Ophiomeridis analogon in Begoniaceis et 
Orchideis habemus. Quae si ita sint, Thismiaceas Burmanniaceis proxi- 
mas esse, seminum cum his major congruentia demonstrare mihi vide- 
tur. Ophiomeris, corolla sua ad symmetricam tendente, mihi planta vi- 
detur quam maxime memorabilis, utpote transitum ad Orchideas eviden- 
tem parans. 
Orchide^ sunt Burmanniaceae syminetriciE gynandrae. 
Quod de Burmanniacearum cum Monocotyledoneis congruentia dijci, 
fere aequo jure de Orchideis valet. Ab omnibus Systematicis Monocotyle- 
doneae habentur, suadente habitu, partiumque floris numero ternario. — 
Embryo evidenter ejusdem est indolis ac quae in aliis parasitis plerumque 
obvenit. Semina et gemmulae ab iis caeterarum Monocotyledonearum, Bur- 
manniaceis exceptis, quam maxime abludunt; conveniunt vero haec eximie 
cum illis Burmanniacearum, quae Droseraceis, Nepentheis, Pyrolaceis simil- 
lima indicavi. Pistilli staminumque in Orchideis evolutionem cum Scitami- 
neis comparare liceret; multo magis vero, me judice, Stylidiaceis adpro- 
ximantur, quas Saxifrageis et Droseraceis quoque affines habeo. Nume- 
rum ternarium partium floris in Begoniaceis quoque occurrere satis constat. 
Quod denique habitum attinet, certe Monocotyledoneis magis quam Dico- 
tyledoneis in genere convenire, non est quod negarem. Pendet vero hic 
quoad magnam partem phyllodiorum pro foliis evolutione. Si exemplo 
plantae non longe remotae Nepenthis effectum hujus mutationis perpendi- 
mus, nonne palam fit habitum sic dictum Monocotyledoneum revera phyl- 
lodiorum pro foliis evolutione dependere; nonne Nepenthes ascidiis desti- 
tuta aequo jure planta Monocotyledonea potuisset considerari? Quod bul- 
billis propagantur Orchideae parum refert; in multis enim plantis affinibus 
(Begoniaceis, Saxifrageis, Droseraceis, etc.) exempla hujus evolutionis quo- 
que habemus. Quibus itaque omnibus perpensis Orchideas, mediantibus 
Thismiaceis et Burmanniaceis, Begoniacearum formam maxime perfectam 
thio; a staminibus Thismiae, Triuri quoque comparata, ad stamina Ascle- 
piadearum transitus forsan haud difficilis; a germine semiadnato Thismiae 
ad germen corona staminea inclusum Asclepiadearum facile perveniamus. 
Et sic in caeteiis. 
