117 
geniculato, foliis oppositis, floribusque parum perfectis, in spica terminali 
dispositis. Cum Myzodendreis pro.xime quadrant, rationibus autem ductus, 
quas de his loquens attuli, diversis seriebus pertinere suspicor. 
LoRANTHACEiE sunt V^iscacese perfectiores, floribus nempe herma- 
phroditis, calyce et corolla instructis, staminibus ad nor- 
mam phanerogamarum evolutis, ante lobos corollae insertis, 
pistillo in stylum elongatum protracto. 
Ex iis, quae de Visco attuli, facile pateat, me Loranthaceas flore sat 
perfecto instructas considerare. Revera florem, ad vulgarem normam pha- 
iierogamarum, calyce et corolla, staminibus perfectis, pistilloque proprio 
instructum puto. A vulgari vero phanerogamarum typo recedunt Loran- 
thaceae simplicitate ovulorum, quae ad sacculos embryonales reducta cen- 
seo. Observationibus Griffithii (Lin. Trans. XVJIl et XIX.) quoque con- 
stat sacculos istos in ipsa cellulosa nuclei -- sive haec tantum dislocatione 
et partiali resorptione magis spongiosa facta fuerit, sive excavatione pri- 
mum facta, quae cellulosa nova transitoria fuerit repleta — esse extensos. 
Endospermium quoque in Loranthaceis fere nullum, albumen vero earum ex 
cellulosa quadam transitoria extra sacculum embryonalem formatum suspicor. 
Loranthaceae ita explicatae cum Gnetaceis et Viscaceis proxime con- 
veniunt. Affinitatem cum Viscaceis usque ad ultima haec tempora ita quo- 
que agnotam video, ut ab omnibus Systematicis in unam eandemque fa- 
miliam sine ulla haesitatione conjungantur. Attamen differunt fere eodem 
modo, quo formae aliae diclines et perigonio imperfecto instructae a formis 
suis superioribus. Consequenter quoque a Miers ultimo hoc tempore Vi- 
scaceae a Loranthaceis distrahuntur. Illae Santalaceis proximae ab eo ha- 
bentur; hae ad longe alium systematis locum, quem tamen adhuc incertum 
putat, referendae essent. Me judice Viscaceae Loranthaceis certe proximae 
sunt, et nescio sane anne generibus intermediis omnino confluant. Diver- 
sas proposui ut eo luculentius analogiam exhiberem cum multis aliis 
seriebus, quarum membra inferiora a superioribus fere semper separant. 
Si unicuique evidentissimum esset Viscaceas et Loranthaceas — licet flo- 
rum evolutione admodum diversas — tamen affinitate proximas esse, ne- 
scio sane quare alias formas imperfectas a perfectioribus suis in systema- 
tibus separarent. 
Structura floris Loranthaceae Proteaceas et Caprifoliaceas non parum 
referunt; attamen non nisi longe petitam affinitatem has inter familias exi- 
stere convictus sum, quod quoque a plurimis hodiernis Systematicis con- 
cessum video. Exemplum mihi hoc videtur novum perpendendum iis, qui 
affinitates plantarum a similitudine floris dijudicant, neglecta quoad alias 
partes conformitate aut dissimilitudine. Cum Aristolochieis, quibus Loran- 
thaceae et Santalaceae a Lindley adproximantur, vix comparationis puncta 
qumdam detegere valeam. 
Corollam Loranthaceis et Santalaceis denegari novi. Qui ita judicant 
corollam sic dictam calycem interiorem putant, ut calycem interdum caly- 
