157 
pendulam revera indicare videretur. In Fothergilla, quam aliquando trilo- 
cularem vidi, raphe quoque oblique decurrit et incauto extrorsa facilius 
haberetur. Non nisi viva planta examinata, quam frustra exoptavi, dubia 
de Curtisia mihi solvantur. 
Garryace.e sunt Amentaceis evolutione florum fere analogae, Gu- 
puliferis et Fothergilleis collaterales, Flacourtiaceis nonnullis 
et Homaliaceis formam inferiorem et diclinem forsan con- 
stituentes. 
Garryaceae, ex quo primum cognitm, familiam sui juris constituere, 
omnium consentiente judicio consideratae fuerunt; de affinitate familiae vero 
non aeque convenerunt. Lindley cum Cupuliferis, Piperaceis, Chlorantha- 
ceis, Urticeis etc. Garryam comparans, 'Urticalium gregf una cum Hens- 
lowia initio retulit. In ultimo opere similitudinem habitus cum Viburneis 
indicavit, propriam vero Garryaceis et Helvingiaceis tribum instituit, quam, 
mediantibus Garrya et Juglande, Cupuliferis accedere putavit. Endlicher fa- 
miliam inter Julilloras recipiens, uno loco dubia de affinitate, altero immo 
genus nulli cognitorum affine enuntiavit; denique (in Supplent. IV.) Sim- 
mondsiam ad calcem ordinis adjecit. Adr. de Jussieu Garryaceas formam 
depauperatam Cornacearum considerare propensus videtur, dubia tamen, 
staminum cum lobis alternatione ductus, exprimens an Rhamneis adproxi- 
mandae forent. Corneis quoque proximas in classe Umbellinearura dubie 
posuit Brongniart. 
Germen in planta viva examinare nondum mihi licuit; nec ex ana- 
lysibus datis de positione propria gemmularum certior factus sum. Ex 
analysi fructus Fadyeniae laurifoli® raphe interiore latere ad longitudinis 
seminis descendere mihi adparuit; hinc gemmulas epitropas esse assu- 
mere debui. In Simmondsia gemmulas apotropas vidi, unde forsan analo- 
giam quandam, nullam vero affinitatem cum Garrya agnoscerem. Eandem 
ob rationem nec Viburneis, nec Cornaceis, nec Helvingiaceis Garryaceas 
adproximandas esse putarem. Cum familiis Amentacearum multiplici re- 
spectu conveniunt; ut autem aliis locis demonstrare conatus sum Amen- 
taceas invicem potius analogas quam affines esse habendas, ita quoque 
de Garryaceis judicavi: eodem evolutionis stadio positas et in diversa se- 
rie locum analogum occupantes considero. 
Hamamelideis potius affinitate propinquas jam supra indicavi, et nisi 
obstarent stamina cum lobis perigonii alterna Garryacearum, has formam 
inferiorem Hamamelidearum statuissem. Qu® si ita sint, nonne in Homa- 
lineis, quas Hamamelideis proximas suspicor, formam superiorem Garrya- 
cearum haberemus? 
Mihi ita judicanti non latet et fructus et seminum numerum in Gar- 
ryaceis et Homalineis esse diversos. Ut vero Hamamelideis Bucklandieas 
proximas, non obstante seminum numero diverso, habeant, ita et Homa- 
line® Garryaceis formam pleiospermam constituant. Intermedia pr®terea 
