178 
Quantum haec omnia in structuram Rhamneorum quadrant, in aprico 
est. Flores immo et diclines et apetalos inter Rhamneas observarunt; ita 
ut nescio fere exemplum, quod evidentiorem inter ordines diclines et her- 
maphroditos, inter apetalos petalisque instructos transitum demonstraret. 
Kha.m.ne^ sunt Celastrineis et Ilicineis analogae, Phylicaceis, pro- 
xime collaterales, Elaeagneorum formam superiorem corol- 
latam constituentes. (Tab. XV. fig. 5.) 
In Fragmentis Methodi Naturalis Linnaeus Celastriueas et Rhamneas 
distinxit, illas cum Viburneis et Corno conjungens, his varia genera hete- 
rogenea adnumerans. In Prcelectionibus dein utrumque ordinem in unum 
composuit, quem tamen ulterius examinandum ipse consideravit. .Ant. L. 
de Jussieu Rhamnorum ordini Staphyleaceas, Celastrineas, Ilicineas et Rham- 
neas receutiorum adnumeravit, sectiones vero distinxit plures, inter quas 
Rhamneas proprias fructu fere Euphorbiaceo et staminibus. Adanson in fa- 
milia Zizyphorum duas quoque sectiones admisit, Rhamneis propriis in 
utraque dispersis. Celastrinearum et Rhamnearum familiis a Roberto Brow'n 
separatis, hanc BUttneriaceis praecipue propinquam existimavit. Brongni- 
art, qui monographico opere has plantas tractavit, familias a Jussieuo con- 
junctas ad longe diversas classes pertinere immo contendit, et in enume- 
ratione familiarum, quam postea dedit, Celastrineas juxta Viniferas dispo- 
suit, Rhamneis vero classem juxta Proteineas propriam formavit, cui Pe- 
naeaceas et Stackhousieas quoque retulit. A Friesio Rhamneae et Celastri- 
neaj analog® potius quam affines judicantur. Plurimi vero Systematici 
hodierni (DeCandolle^ Bartling, Endlicher, Adr. de Jussieu, Lindley) fa- 
milias istas arcta necessitudine conjunctas putarunt. 
Relictis characteribus, qui ah insertione diversa, aestivatione calycis, 
et fructu pendeant, duae notae differentiales adsunt, quarum utraque typum 
diversum indicare mihi videtur: evolutionem puto gemmularum et situm 
staminum. In Rhamneis raphen in gemmula erecta latere exteriore et ab 
axi remoto ad chalazam superam adscendere, jamjam monuit Brongniart, in 
Celastrineis vero interiore; et ita ipse quoque positionem gemmularum in 
his familiis observavi. Aliter rem explicat Bennet (Horsf. Pl. Jav. Par.p. 
131). Opinione primum a R. Brown enuntiata raptus, raphen typice sem- 
per latere placentae excurrere, gemmulam in Rhamneis torsione tantum fu- 
niculi aliter versam contendit; gemmulasque juniores et in Rhamneis et in 
Ilicineis raphen initio gerere introrsam. Cei. A. Cray, qui de Ranuncula- 
ceis et de Rhamneis disputans, ad quaestionem de situ gemmularum reve- 
nit, et Bennetium eo usque sequitur, ut in analysibus Rhamnearum datis ra- 
phen pingit introrsam. Quum hodie contra doctrinam Brownianam nu-- 
merosissima afferre liceat exempla, vix ulterius de hac re disserere opus 
sit. In Rhamneis speciatim certissimum mihi videtur gemmulas esse vere 
epitropas, licet oh carpella tantum 3 una vel altera oblique posita ad- 
pareat. 
Quum itaque 'in Rhamneis et Celastrineis, quales a Brownio et Bron- 
gniart limitatae, gemmularum positionem aliam cum diverso situ staminum 
