18) 
dio instructa, quem vicibus rapheos perfungentem crederem; extrorsum 
juxta basii) prominet, ni fallor, ostium fere tubulosum micropyles. Hinc 
in Nyctanthe gemmulas apotropas conjicerem, et plantam, Jasmineis Sy- 
ringaceisque evolutione florum pariter analogam, capsula fere samaroidea 
Syringaceis revera affiniorem crederem. 
Jasmineas itaque proprias, gemmulis epitropis insignes, nec cum Ver- 
benaceis aut Ardisiaceis, cum quibus eas comparat Lindley, nec cum 
Ebenaceis, Globularieis, Myoporineis etc., quibus ab aliis adproximautur, 
esse afflues habendas, fere pro certo statuere auderem. Cum Apocyneis et 
Oleaceis veris gemmularum evolutionis norma conveniunt, an vero ideo iis- 
dem quoque proximae? 
Qua in re judicanda numerus staminum revera minoris momenti mihi 
videtur; vix enim hoc aliud ac in Veronica et tot aliis signiflcat, h. e. teu- 
dentiam quandam versus formam symmetricam floris. Carisseae inter Apo- 
cyneas habitu quoque ad Jasmineas tendere videntur, at lactescentes di- 
cuntur. An forent Olacaceae gamopetalae? Stamina in bis quoque numero 
reducta obveniunt, et habitus nonnullarum haud alienus. At gemmulae di- 
versa adparent, nisi non obstantibus iis, qua de hac re attulit Miers, Ica- 
cinea hoc respectu intermedia forent. 
Interea de his omnibus incertus, Jasmineas juxta Oleaceas disposui, 
quibus plurimorum Systematicorum consensu, proxima habentur. 
Castei.E;E sunt Rhamneis collaterales aut floribus dicliriibus paulo 
imperfectiores, staminum verticillo clujilici, oarpellis cum ver- 
ticillis exterioribus isomeris, gemmulisque pendulis praeci- 
pue diversae. 
Ex quo primum cognitum fuit genus Castela, quasi affinitate dubium 
consideratum fuit. In Prodromo Candolleano ut genus Ochuaceis affine 
enumeratum, a Bartlingio tribus peculiaris inter Ochnaceas typus factum fuit, 
qua in Generibus plantarum Endlicheri dein recipiebatur. Jam vero in Ico- 
nibus a Turpinio pictis (in Dict. des Sc. Nat.), genus Simarubeis adscrip- 
tum videoj et A. Gray, qui in Generihus Flor. Bor. Americ. genus illu- 
stravit, illud inter Ochnaceas enumeratum tamen a Simarubeis vix distin- 
guendum dixit. Hookerus, qui aliam generi« dedit analysin, quoque ani- 
madvertit Cei. Nicholson, amaritie insigni ut videtur ductum, Simaruha spe- 
ciem considerasse. Observata dein squamula minutissima, qua stamina basi 
insiderent, genus ad Simarubeas a Planchon, Endlicher (in Supjd. l^'. p. 
9f).) et Lindley remotum fuit. 
Ex lis, quae de Castela comperi, Ochnaceis vix pertinere crediderim; 
praeter differentias enim ab Auctoribus jam allatas, gemmulae diverso modo 
evolutae, in Ochnaceis apotropae, in Castela epitropae, videntur. Hoc re- 
spectu genus cum Simarubeis convenit, ab his vero, quantum mihi cognitae 
sunt, habitu quam maxime differt — nec floris seminisque structura omni 
respectu quadrat. Quod sguamas attinet, quibus adflxa forent stamina, ita 
minuta videntur, ut, nisi affinitas cum Simarubeis demonstraretur, vix ani- 
