200 
HiBBEUTiACEiE sunt forsiin Trernandreis Pt Pittosporeis collaterales, 
llistineis aflinitate proximae, carpellis apocarpicis distinctae. 
(Tab. XVI. fig. 7-8.) 
Dilleniacearum familiam, qualem hodie agnoscunt, membris heteroge- 
neis esse compositam, vix mihi videtur dubitandum. Hemistemma, Pleuran- 
dra, Candollea, Adrastea, Hibhertia, — genera australasica et habitu Cistoi- 
deo a reliquis dignoscenda — gerunt gemmulas paucas, singulas in funi- 
culo crassiusculo adscendente, inferne carpello secus suturam ventralem 
adnato, erectiusculas, introrsum amphitropas, micropyle hilo adproximata 
introrsa et supera; raphe itaque, si adesset, exteriore latere gemmulae ad- 
scenderet; arillus a funiculo progrediens, cupulae ad instar basem gem- 
mulae amplectitur. Longe alia dispositio gemmularum in Wormia; fide ana- 
lysis, a Gaudichaudio datae, sunt gemmnlae in placenta axili horizontales, 
raphe interiore latere adscendente, micropyle deorsa. In Hibbertiaceis ita- 
que gemmulas epitropas, in Wormia apotropas habemus. Wormia praete- 
rea petiolo late dilatato in nonnullis speciebus (Freyc, Voy. tah. 99), aut 
stipulis propriis in aliis, Magnolias ita refert, ut quo pacto ab his distin- 
guatur nesciam. Capelliam, Reifferscheidiam, Colbertiam et Dilleniam Wor- 
miae convenientia suspicor. Delimeas, contra, quoad situm gemmulae Hib- 
bertiaceis accedere, ex analysi a Wightio data (Icon. I. tab. 70) forsan 
concludere liceat. — Quae si ita sint, sequitur, ut crediderim, Dilleniacea- 
rum familiam esse membris heterogeneis compositam; Uilleniaceae propriae 
Magnoliaceis proximae forsan jure existimantur; Hibbertiaceae vero ad longe 
diversum Systematis locum removeantur. Stamina caeterum Hibbertiacea- 
rum et Magnoliacearum contrario omnino ordine provenire, nempe in Hib- 
bertiaceis intima, in Magnoliaceis vero extima primum a disco emergen- 
tia, observavit Payer; quod quoque in favorem ejusdem opinionis afferre 
oportet. 
Hibbertiaceas ad viciniam Cistinearum esse referendas sequentibus 
auguror. Rara admodum, tota immo plantarum serie comparata, positione 
gemmularum, nempe regione rapheos in gemmula adscendente extrorsa, Ci- 
stineae et Hibbertiacem conveniunt. Loco arilli harum, funiculus infra gem- 
mulam gibbosus in illis evadit; obliteratur vero dein in Cistineis, evolvitur 
vero in Hibbertiaceis maximopere dilatatio ista funiculi. Partes floris in 
utraque familia simillimae; sepala pari modo disposita, dorso 3-nervia, 
margineque membranacea. Petala Hibbertiae pedunculatm inverso sepalo- 
rum ordine imbricata, quod Cistineis fere characteristicum judicant, obser- 
vavi. Caeterum in insolita dispositione petalorum Heliantheyni tendentiam 
ad symmetricam quandam evolutionem partium floris forsan videre licet; 
cujus analogon in staminibus unilateralibus quarundam Hibbertiacearum et 
in symmetrica dispositione ulterius perducta Polygalearum aliarumque cre- 
dere decet. Stamina Hibbertiacearum eodem modo ac in Cistineis ab inte- 
riore extrorsum progrediente ordine evolvuntur; si recte viderim, sunt in 
Hibbertiaceis fasciculi staminum sepalis antepositi (nec petalis, ut in Bot. 
May. fol. 711 dicitur), et stamina singula ante petala, aut haec defici- 
