241 
PipehacejE sunt Aroideis Saimireisque analogae, Chloranthaceis 
et Ui ticeis collaterales, Menispermaceis forsan affinitate pro- 
ximae et illarum formam inferiorem constituentes. 
Piper a Linnaeo una cum Saururo et Aroideis in ordinem eundem re- 
latum fuit; ab Ant. L. de Jussieu inter genera Urticeis affinia enumeraba- 
tur. Instituta dein familia Piperacearum, haec in vicinia Urticearum ple- 
rumque disposita fuit. Bartling classem propriam Piperinearum assumsit, 
cui, praeter Piperaceas, Saurureas et Chlorantheas quoque adnumerat. Im- 
mutatam classem adoptarunt Endlicher et Lindley. Brongniart Chloran- 
thaceas exclusit, has ad viciniam Loranthacearum relegans. Adr. de Jus- 
sieu omnes 3 familias proximas enumerat. 
Congruentia Piperacearum cum Aroideis differentiam analogiae et affi- 
nitatis eximio illustrat exemplo. Uocet, ut putarem, affinitates plantarum 
non ex similitudine quadam externa tantum esse dijudicandas. Observare 
praeterea lubet, similitudines Piperacearum et Aroidearum non tantum in 
habitu et florescentia, verum etiam in structura floris, quin immo in sim- 
plicitate gemmularum esse positas. Videmus hoc modo analogias non tan- 
tum singula organa, sed totum fere typum plantarum pervadere, licet nulla 
inter ejusmodi plantas adsit affinitas. Vereor ne in systematica plantarum 
dispositione saepius ejusmodi analogiis decipiamur. 
Congruentiam Saururi et Piperis ejusdem generis esse, equidem pu- 
tarem. Saurureae typum pleiospermum, seminum minutie insignem, ger- 
raineque infero instructum, qualem Begoniae offerunt, prodere mihi adparu- 
erunt— nisi ipsam Saururearum familiam heterogeneam crederes. Pipera- 
ceae contra, Urticeis propinquiores, versus Menispermeas tendere videntur. 
Persistentiam sacculi embryonalis, quum eandem quoque in Nymphaeaceis 
et Cabombeis cognitam habemus, vix indicium affinitatis putarem. 
Alio loco (Ofvers. af Kgl. Wett. Ak. Forhandl. 1854. p, 21.) dif- 
ferentiam inter fasciculos vasorum medullares — interiore latere, coronae 
formatos — et ligneos (extra coronam) exhibui, utrosque et in Monocotyle- 
doneis et in Uicotyledoneis obvenire posse, statuens. Piperaceae, nunc tan- 
tum fasciculis medullaribus, nunc utroque genere praedita, peculiarem offe- 
runt caulis structuram, de qua, num Monocotyledoneas proderet, varia dis- 
putarunt (cfr. Horsfj. Pl. Jav. p. 78.). 
.Menihpermaceje sunt Uioscoreis, Aristolochieis, Lurdizabaleis, Ano- 
naceis, Berberitieis, Scbizandreis etc. vario modo analogae, 
Monimiaceis potissimum collaterales, Piperaceis, ut videtur, 
affinitate proximae et barum formam superiorem constitu- 
entes. (Tab. XX. fig. 4.) 
i 
1 Linnaus Menispermeas ei cognitas cum Aristolochia, Smilaceis et Dio- 
I scoreis in eundem ordinem congessit. Anonaceis Menispermum retulit 
' Adanson. Jussieu jam ordinem sui juris Menispermeis instituit, quem in- 
I ter Anonas et Berberides inseruit. Affinitates ita a Jussieuo indicatas fere 
1 « 
