253 
nam telae conductricis eximie evolutam, micropylen vero vix inflatam, 
observavi. 
Asclepiadea sunt Apocyneis collaterales aut paulo perfectiores, 
staminum et pollinis rnorphosi peculiari distinctae, an Eu- 
phorbiaceis propriis formam corollatarn polyspermam con- 
stituentes? 
Omnes, ni fallor, Systematici, excepto Lindleyo, Apocyneas et Ascle- 
piadeas proximas habuerunt. Lindley analogas potius quam afflues consi- 
derat. Me judice limitibus aegre distinguendis cohaerent. Genera, qualia 
ex. gr. Roupellia, staminum typum eundem demonstrare mihi videntur. Al- 
bumen in Apocyneis, nunc omnino nullum esse, satis constat. 
Quo itaque jure Apocyneas, eodem et Asclepiadeas formam superio- 
rem Urticearum et Euphorbiacearum considerare forsan liceret. Attamen 
me non nisi cum summa haesitatione ejusmodi opinionem proferre, dicere 
oportet. Sin inter Euphorbiaceas, sensu latiori sumtas, quasdam cum .As- 
clepiadeis conferre liceret, has forsan intra ipsas Euphorbieas quaerere de- 
cet. Nonnullaj enim harum habitu — nunc Cactiformi — florescentia, et 
vivendi ratione sat conveniunt. Tantae tamen sunt diversitates, ut nisi for- 
mae transitoriae detegerentur, conjecturam de affinitate quadam has inter 
plantas omnino vanam luhenter concedam. 
Perpendendum praeterea mihi videtur, quod in Asclepiadeis nonnulla 
sunt, quae analogiam quandam cum Santalaceis prodere censeantur. Gem- 
mulae .Asclepiadearum, qua; admodum simplices mihi adparuerunt, cum iis- 
dem Santalacearum forsan non male compararentur. Appendices pone sta- 
mina cum appendicibus plumosis Santalacearum convenirent. Habitus et 
inflorescentia in nonnullis haud male quadrant. .Attamen defectus lactis in 
Santalaceis, quantum novi, omnibus; embryo omnium parum evolutus, 
placentatio et foecundationis adparatus, similitudines potius analogi® quam 
affinitati adscribeudas esse suadeant. 
Morea sunt Artocarpeis et Urticeis collaterales, seminibus albu- 
minosis et gemmulis epitrope pendulis, ampbilropis, praeci- 
pue diversae. (Tab. XX. fig. 5-6.) 
I Si quidem inter Artocarpeas et Moreas distinguendum sit, qusrendum 
tamen mihi videtur quinam limites inter utrasque ducendi. Endlicher pr®- 
t sentia aut defectu albuminis distinctas putavit; Trecul (Ann. Sc. Nat. Ser. 
i 111. tom. 8. pag. 68.) pr®ter stamina, in Moreis ut in Urticeis sub ®- 
I stivatione inflexa, nullum characterem constantem judicat. Monstratur 
forsan hoc modo, series constituere ita vicinas, ut limites inter membra 
diversa ®gre ducantur. Interea familias istas eo potius adoptavi, quod fa- 
cilius demonstratur quomodo diversis formis superioribus coh®reant di- 
vers®. 
