261 
tropae — 2 vidi in Ayenia — superiore adscendente, raphe exteriore latere 
ad chalazam demum superam extensa, et micropyle supra hilum deorsa; 
inferiore descendente, raphe interiore latere ad chalazam inferam prorepente 
et micropyle supera extrorsa. Gemmularum pars inferior arillos® exube- 
rantiae immersa. In Ruliugia, contra, gemmulas utrasque apotropas sub- 
collaterales, raphe interiore latere adscendente in chalazam superam, mi- 
cropyle infra hilum deorsa. Strophiolam, quam dicunt, integumentis ad 
micropylen incrassatis ortam crediderim. Quae quidem diflferentiae, aliis 
quoque missis, ejusmodi mihi videntur, ut Rulingiam et Coramersoniam cum 
Lasiopetaleis, quarum gemmulae similes et patria eadem, conjungere non 
dubitarem. Nec dubium mihi videtur, Lasiopetaleas et Hermannieas esse 
Malvaceis propinquiores quam Biittneriaceis; Dombeyaceas, nonnullas sal- 
tem, Tiliaceis proximas suspicor. 
Inter ipsas Biittnerieas .\uctorum praeterea nonnulla genera occurrunt, 
Theobromam puto et genera affinia, quae utrum Biittneriaceis revera per- 
tineant, an meliori jure ad Helictereas adproximentnr, dubito. Vario nempe 
respectu a Biittneriaceis propriis haec differunt. Gemmulae sunt plurimae, 
et in Herrania easdem vidi horizontales, placentae lobis per paria adnatas, 
et heterotropas. Hac gemmularum positione cum Sterculiaceis et Helicte- 
reis conveniunt, cum quibus etiam habitu optime quadrant. Fructus eas- 
dem Adansoniae vicinas esse, mihi quoque indicant. Embryonis structura 
idem suadet. 
In Biittneriis propriis capsulae saepe echinatae, ut in Sparmanniaceis 
norma est. Forma petalorum, cui tantam vim tribuerunt, inter plurimas fa- 
milias revenit. In Helictere, Biittneriaceis, Triumfetta, Hermannia eundem 
typum agnoscere credidi. 
Quomodo carpella in Biittneriaceis propriis posita sint, observare neg- 
lexi. Sec. Iconem Turpini sepalis anteposita essent; in Ruliugia et Serin- 
gia petalis superposita vidi. In Tiliaceis veris, Hermanniaceis, Malvaceis- 
que (nonnullis saltem) sepalis opponuntur. 
Stamina in Sparmanniaceis sepalis anteposita nascuntur et intima 
praecipue evoluta; in Biittneriaceis intima, quae sepalis opponuntur, sterilia 
videntur, exterioribus ante petala positis fertilibus. An eam ob causam 
Biittneriaceas potius Sparmanniaceis collaterales credere liceat? 
Loas.\ce.« lUiltneriaceis proxime collaterales et evolutione florum 
fere analogae videntur, Sparmanniaceis formam, germine plus 
minus infero insignen), forsan constituentes. (Tab. XYIII. 
lig. 6-7.) 
Difficillima, ni fallor, consideratur quaestio de affinitatibus Loasearum. 
In Fragmentis methodi naturalis Linnaeus Mentzeliam in eodem ordine 
Cum Malvaceis recepit. Postea in Prcelectionibus cum Jussieua eandem 
comparans, ad Calycanthemas suas Loaseas paucas, sibi cognitas, rejecit, 
.lussieu initio Onagreis affines credidit; quaerit tamen, an Turnerae adproxi- 
marentur; demum ordinem proprium iis instituit, a uemine non adopta- 
